رویداد۲۴| محسن رضایی نسخهای شگفتانگیز رو کرده است؛ او با همان سادهانگاری همیشگی و نگاه متمایز خود به اقتصاد، به جوانان توصیه کرده که همانطور که در میادین جمع میشوند، «در خانههایشان شروع به تولید محصولات مورد نیاز خود و جامعه کنند!» البته این اولین بار نیست که محسن رضایی چنین طرحی را مطرح می کند او از سال ۱۳۸۴ این ایده را در سر دارد. رضایی مهر ماه ۱۳۸۴ در حالی که دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام بود پیشنهاد داد «مردم کار و تولید را به خانه هایشان ببرند».
به جز او نیز سردارانی، چون محمدرضا نقدی با طرح تزهایی ماندگار نظیر «تولید ۳۰ درصد مرغ کشور در بالکن منازل، تبدیل استخرهای کشاورزی به حوضچه پرورش ماهی و سرپوشیده کردن نهرها»، مسیر نجات ملی را ترسیم کرده بودند!
اکنون، اما با توجه به جایگاه جدید و ویژه محسن رضایی در شورای عالی امنیت ملی، آن ایدههای درخشان که سالها در محافل و همایشهای استانی طرح و تشویق می شدند، از مرحله «پیشنهاد» گذشته و وارد مرحله «سیاستگذاری کلان» شده است! درس تاریخی کورههای فولاد خانگی مائو
ایده محسن رضایی برای تبدیل خانهها به کارگاه و محلات به قطبهای صنعتی البته خیلی هم بکر نیست و شباهت عجیبی به یکی از معروفترین ایدههای تاریخ اقتصاد سیاسی دارد؛ طرح «کورههای حیاطی» مائو تسهتونگ در چین دهه ۵۰ میلادی. پروژهای که بخشی از برنامه بزرگتر «جهش بزرگ به جلو» (Great Leap Forward) در سالهای ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ بود. مائو میخواست چینِ فقیر و عمدتاً کشاورزی را با یک جهش انقلابی، در مدت کوتاهی به یک قدرت صنعتی تبدیل کند؛ اما این سیاست در نهایت به یکی از بزرگترین شکستهای اقتصادی قرن بیستم و همراه با قحطی گسترده انجامید.
مائو در چارچوب این طرح، دستور داد تقریباً هر روستا، کمون کشاورزی و محله شهری یک کوره کوچک ذوب آهن بسازد؛ کورههایی که در حیاط خانهها، مدارس، کارخانهها و مزارع ساخته میشدند. از دوره ای حرف می زنیم که مردم در حیاط پشتی خانههایشان دیگ، قابلمه و دستگیره درها، برای کشور فولاد آب می کردند. …
