از مردان نمکی ایران تا اجساد منجمد؛ مومیایی انسان منحصر به مصر باستان نیست

به گزارش سایت دیدبان ایران، از مومیایی‌های باستانی تا فناوری بحث‌برانگیز کرایونیکس، تاریخ بشر پر از تلاش‌هایی برای به‌تأخیرانداختن نابودی جسم پس از مرگ است. هزاران سال پیش، مصریان باستان بدن مردگان خود را مومیایی می‌کردند تا برای زندگی پس از مرگ آماده شوند. امروزه برخی شرکت‌ها با استفاده از فناوری انجماد عمیق، وعده‌ی حفظ بدن انسان تا آینده‌ای را می‌دهند که شاید علم بتواند مردگان را به زندگی بازگرداند. با وجود تفاوت چشمگیر این روش‌ها، هر دو از یکی از قدیمی‌ترین دغدغه‌های بشر سرچشمه می‌گیرند: ترس از مرگ و آرزوی غلبه بر آن.

در کلیسایی کوچک در منطقه‌ی اتریش علیا، جسد مردی درون محفظه‌ای شیشه‌ای نگهداری می‌شود. دست‌هایش روی سینه قرار گرفته و سرش بر بالشی زرشکی تکیه دارد. گمان می‌رود این جسد متعلق به فرانتس خاویر زیدلر فون روزنگ، کشیشی باشد که در قرن هجدهم میلادی درگذشت.

آنچه بقایای کشیش اتریشی را غیرمعمول می‌کند، مومیایی‌شدن کامل بدن او است؛ آن هم با روشی بسیار متفاوت از آنچه درباره‌ی مومیایی‌های مصر باستان می‌دانیم.

بررسی‌ها نشان داده‌اند که شکم کشیش را با تراشه‌های چوب، پارچه‌های خشک و شاخه‌های کوچک پر کرده بودند تا رطوبت و مایعات بدن جذب شود. نکته‌ی عجیب‌تر اینکه مواد یادشده را بدون شکافتن شکم و از راه مقعد وارد بدن کرده بودند.

پژوهشگران احتمال می‌دهند که این کار برای حفظ جسد هنگام انتقال به مکانی دیگر یا طولانی‌ترکردن مراسم پیش از خاک‌سپاری انجام شده باشد. بااین‌حال، دلیل قطعی آن مشخص نیست.

این مومیایی نشان می‌دهد که حفظ بدن پس از مرگ، برخلاف تصور رایج، فقط به مصر باستان محدود نبوده است. انسان‌ها در فرهنگ‌ها و دوره‌های مختلف، با انگیزه‌های متفاوتی به مومیایی‌کردن مردگان روی آورده‌اند.

مرگ برای همه‌ی انسان‌ها اجتناب‌ناپذیر است، اما سرنوشت بدن پس از مرگ به شرایط محیطی بستگی دارد. در شرایط معمول، با توقف فعالیت‌های حیاتی، دمای بدن کاهش می‌یابد، خون در بخش‌های پایین‌تر جمع می‌شود و عضلات به‌تدریج سفت می‌شوند. سپس فعالیت میکروب‌ها و آنزیم‌های بدن، فرایند تجزیه را آغاز می‌کند.

برخی اجساد، مانند مردان نمکی ایران و مرد یخی آلپ، به‌دلیل شرایط طبیعی برای هزاران سال سالم باقی مانده‌اند …