آزادی، قبل از فرار ؛ پیام فیلم «رستگاری در شاوشنک»؛ روایت روانکاوانه فیلمی که درباره زندان نیست؛ درباره ماست

بعضی فیلم‌ها را برای داستانشان می‌بینیم، بعضی را برای بازیگرانشان، و بعضی را برای چیزی که بعد از پایان فیلم، ساعت‌ها در ذهنمان می‌ماند. «رستگاری در شاوشنک» از آن دسته فیلم‌هایی است که سال‌ها از ساختش گذشته، اما هنوز هم وقتی از آن حرف می‌زنیم، انگار داریم درباره خودمان حرف می‌زنیم. مردی به نام اندی دوفرین به جرم قتلی که مرتکب نشده، به حبس ابد محکوم می‌شود و به زندان شاوشنک می‌رود؛ زندانی که دیوارهایش بلند است و امید را در دل آدم می‌کشد. اما آنچه این فیلم را از یک داستان ساده فرار از زندان جدا می‌کند، این است که شاوشنک فقط یک مکان نیست. شاوشنک می‌تواند هر چیزی باشد که ما را از خودمان دور کرده است: یک خانواده کنترل‌گر، یک احساس گناه قدیمی، یک ترس که سال‌هاست با آن زندگی می‌کنیم، یا حتی یک تصویر غلط از خودمان که به آن عادت کرده‌ایم. این یادداشت می‌خواهد از دریچه روانکاوی اما به زبانی ساده و انسانی، نگاهی به این فیلم بیندازید و بپرسید: زندان واقعی کجاست؟ و رستگاری از کجا شروع می‌شود؟

رستگاری در شاوشنک:  (The Shawshank Redemption) فیلمی درام و جنایی به کارگردانی فرانک دارابونت است که در سال ۱۹۹۴ اکران شد. فیلمنامه آن بر اساس داستان کوتاهی از استیون کینگ نوشته شده و مدت زمان آن ۱۴۲ دقیقه است. بازیگران اصلی آن تیم رابینز در نقش اندی دوفرین و مورگان فریمن در نقش رِد هستند و باب گانتون نیز نقش مدیر زندان را بازی می‌کند. این فیلم نامزد هفت جایزه اسکار شد اما جایزه‌ای دریافت نکرد، با این حال به لطف پخش خانگی به یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما تبدیل شد و سال‌هاست در صدر فهرست برترین فیلم‌های سایت IMDb قرار دارد.  یک شروع ساده …