بازار
داستان زنانه ساختن یعنی شروع هر اپیزود با نریشن زنانه؟ دراماتورژی زنانه‌‌ی بانوی کارگردان یعنی تن دادن به کلیشه های زن‌فارسی که بالاخره ناصری، بیکی، ایرجی ، چیزی پیدا شود و نجاتش دهد؟ پس دیگر چوغمک‌بازی-به قول جلال- چیست؟
کارگردان زن بهتر میتواند اثر زنانه بسازد؟ کاری نداریم که تقریبا بهترین آثار زنانه از هیوا و شیدا و مارال تا شهرزاد را مردان ساخته و نوشته‌اند. آپارتاید جنسیتی همین نیست که بگوییم زن را زن بهتر دراماتیزه می‌کند ولی درباره مردان، این طور نیست؟ نقیض فرضیه هم که همین است و متاسفانه این کارگردان زن در سریالی که اتفاقا میتوانست یک شخصیت زن کاریزما داشته باشد، ناتوان است از خلق یک کاراکتر زن ماندگار.
پاسخ؛ نویسنده متن چگونه پس از چهار یا پنج قسمت به این نتیجه رسیده، هنوز حداقل نیمی از سسریال باقی مانده، نکته بعدی این که آیا در زمان قاجار زنان اساسا فاعلیت داشته‌اند؟ چند درصد زنان وجود مستقل و قدرتمند داشته‌اند؟ اگر زن قدرتمندی در سریال تصویر میشد همین نویسنده و یا دوستانی دیگر نمی‌گفتند که آن چه که تصویر شده دور از واقعیت است؟ بازیگر زن؟ از کجا بیاوریم؟ وارد کنیم؟
بعد هم اثر زنانه، بازیگر شاخص زنانه میخواهد. تصور هیوا بدون گلچهره سجادیه یا تصور مارال بدون ثریا قاسمی یا تصور همان شهرزاد بدون ترانه علیدوستی، ممکن نیست. با احترام به همه بازیگران زن حاضر در سرخوسیاه، تجربیات موفق اخیر شبکه خانگی هم جز با بازیگران معیار زن نبوده؛ گل‌سنگ تا قسمت آخر زیر سایه همان دو سه قسمتی بود که مهتاب کرامتی را داشت و میخواهم زنده بمانم بدون سحر دولتشاهی حتما لنگ میزد. …
