پایان عصر محافظه‌کاری در قلعه امیر؟

به گزارش همشهری‌آنلاین، فوتبال، بی‌رحم‌ترین و در عین حال صادق‌ترین پدیده جهان است؛ وقتی عقربه‌های ساعت به نفع جوانی و طراوت می‌چرخند، هیچ نام بزرگ و تجربه قطوری نمی‌تواند جلوی این تغییر و دگردیسی را بگیرد. برای سال‌ها، خط دفاعی تیم ملی ایران حیاط خلوت ستاره‌های پا به سن گذاشته‌ای بود که ضریب اشتباهاتشان زیر سایه نام‌شان پنهان می‌شد. اما حالا در آستانه تورنمنت چهارجانبه بصره و تقابل با فلسطین و عراق، نسیمی از تغییر در اردوگاه تیم ملی وزیدن گرفته است. غیبت شجاع خلیل‌زاده و دور ماندن ادامه‌دار محمدحسین کنعانی‌زادگان از تفکرات امیر قلعه‌نویی (که از فیفادی سپتامبر و اکتبر کلید خورد)، توفیقی اجباری یا شاید یک تصمیم شجاعانه را رقم زده است؛ سپردن کلید قلب دفاع به ستاره‌های جوان استقلال، پرسپولیس و سپاهان. ما در حال تماشای یک شیفت نسلی در قلب خط دفاعی هستیم؛ پستی که در فوتبال ایران همیشه با ترس و لرز به جوان‌ترها سپرده شده است. مثلث محمدامین حزباوی، محمدمهدی زارع و سامان فلاح، نماد عصیان نسل جدید علیه تفکرات سنتی هستند. اما این سه‌نفر، چگونه به این نقطه رسیدند؟

• در اصفهان، محمدامین حزباوی ۲۳‌ساله پس از یک دوره پر فراز و نشیب در السد قطر، حالا زیرنظر محرم نویدکیا به یک بلوغ تاکتیکی رشک‌برانگیز دست یافته است. او در تمامی دقایق ۱۲‌بازی سپاهان در لیگ برتر در زمین حاضر بوده و ثبت ۷‌کلین‌شیت، مهر تأییدی بر تمرکز و جایگیری‌های بی‌نقص اوست. بازیکنی که اکتبر ۲۰۲۵ مقابل تانزانیا ۵۵‌دقیقه طعم پیراهن ملی را چشید، حالا دیگر آن جوان خام نیست؛ او رهبری است که می‌خواهد خط دفاع تیم ملی را حول محور خودش بازطراحی کند.

• در پایتخت و در اردوگاه سرخ‌پوشان، محمدمهدی زارع معادلات را بر هم زده است. در لیگ‌۲۶، او به باثبات‌ترین و غیرمنتظره‌ترین صخره دفاعی پرسپولیس بدل شد. بازیکنی که تنها به جبر مصدومیت (خروج در دقیقه‌۷۶ مقابل مس و حضور کوتاه ۱۱‌دقیقه‌ای برابر فولاد) از ترکیب دور ماند، اما آن‌قدر درخشید که کادر فنی تیم ملی نتوانست چشمانش را روی او ببندد. زارع هنوز در رده بزرگسالان برای تیم ملی به میدان نرفته و بصره می‌تواند بوم … …