بازار
در این میدان، مسئله اصلی ابعاد واقعی اقدامات او در شهرداری تهران یا مجلس شورای اسلامی نیست؛ بلکه چگونگی تفسیر این اقدامات در افکار عمومی است. آیا او یک مدیر اجرایی تحول‌آفرین است یا چهره‌ای قدرت‌طلب؟ اهل تعامل سازنده است یا معامله‌پشت‌پرده؟ واقع‌گرای سیاسی است یا بی‌اصول؟ در سیاست خارجی اهل تدبیر است یا سازش؟ از اصول حکمرانی دفاع می‌کند یا در حال بسترسازی برای آینده سیاسی خویش است؟
ضدبرندینگ دقیقاً در همین نقطه متولد می‌شود: نقطه‌ای که رقابت سیاسی از نقد یک تصمیم یا ارزیابی کارنامه بگذرد و به تثبیت یک هویت منفی از شخصیت فرد منتهی شود. ۱. مفهوم‌شناسی و تعاریف پایه: ضدبرندینگ چیست؟
برند سیاسی حاصل مجموعه‌ای از ادراکات، احساسات، نشانه‌ها و داوری‌هایی است که با شنیدن نام یک سیاستمدار در حافظه جمعی جامعه فعال می‌شود. ضدبرندینگ فرایندی کاملاً هدفمند و ساختاریافته است که می‌کوشد این شبکه معنایی را به سمت گزاره‌های منفی، بی‌اعتمادی و سلب مشروعیت هدایت کند.
میان «نقد سیاسی» و «ضدبرندینگ» تفاوت بنیادین وجود دارد: نقد سیاسی: عملکرد، سیاست، لایحه یا برنامه‌ای مشخص را زیر سؤال می‌برد و خواهان اصلاح یا گزینه‌های جایگزین است. ضدبرندینگ: خود شخصیت، نیت و ذات فرد را به مسئله اصلی تبدیل می‌کند.
در این چارچوب، منتقد منصف نمی‌گوید «این تصمیم قالیباف نادرست بود»؛ بلکه تکنیسین ضدبرندینگ ادعا می‌کند «این تصمیم، ماهیت واقعی و پنهان قالیباف را آشکار ساخت». …
