برای سلامتی واقعاً چند قدم کافی است؟

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛ روان‌شناسان پیوند‌هایی شگفت‌انگیز میان سرعت گام‌برداشتن افراد و شخصیت، طرز فکر و حتی رویکرد آنها در قبال چالش‌های زندگی کشف کرده‌اند.

آیا افرادی که آهسته راه می‌روند درون‌نگرتر و متفکرتر هستند؟ آیا سرعت گام‌برداشتن آنها ممکن است درباره سلامتی و احساساتشان اطلاعات بیشتری بدهد؟

پیاده‌روی بیش از یک حرکت برای رسیدن از مکانی به مکان دیگر است و به گفته روان‌شناسان، دریچه‌ای به ذهنیت، شخصیت و حتی وضعیت عاطفی فرد می‌گشاید. پیاده‌روی سریع معمولا نشان‌دهنده جاه‌طلبی و اضطرار است؛ درحالی‌که پیاده‌روی با سرعت کمتر احتمالا تفاوت‌های ظریف روانی کاملا متفاوتی را نشان دهد. آهسته‌ راه‌رفتن به چه معناست و این رفتار چه اطلاعاتی درباره روان فرد ارائه می‌کند؟

روان‌شناسان و پژوهشگران از مدت‌ها پیش روی این موضوع مطالعه می‌کردند که سرعت راه‌رفتن افراد کدام حالات شناختی و عاطفی آنها را منعکس می‌کند. پژوهشی که در سال ۲۰۱۸میلادی در مجله انجمن پزشکی سالمندان آمریکا (Journal of the American Geriatrics Society) منتشر شد نشان داد سرعت راه‌رفتن فرد ممکن است سرنخ‌های ارزشمندی درباره سلامت جسمی و روانی فرد به دست دهد. راه‌رفتن پرسرعت معمولا بااعتمادبه‌نفس و انرژی بالا همراه است؛ درحالی‌که سبک راه‌رفتنِ آهسته‌ ممکن است نشان‌دهنده درون‌نگری، ذهن‌آگاهی یا احتیاط باشد.

آهسته راه‌رفتن لزوما نشانه تنبلی یا دودلی نیست، بلکه معمولا نشانه یک رویکرد آگاهانه به زندگی است: افرادی که آهسته راه می‌روند احتمالا برای پردازش محیط اطراف خود بدون عجله، اندیشیدن یا لذت‌بردن از لحظه حال، ارزش قائل هستند. آنها ترجیح می‌دهند افکار و احساسات خود را بادقت تجزیه‌وتحلیل و از تصمیمات عجولانه اجتناب کنند.

این افراد ممکن است برای لذت‌بردن از صداهای طبیعت مکث یا جزئیات ظریف محیط خود را ستایش کنند. از منظر سلامتی، آهسته راه‌رفتن همیشه یک انتخاب نیست. برای برخی، ممکن است نشان‌دهنده سطح پایین آمادگی جسمانی یا یک بیماری زمینه‌ای باشد. پژوهش‌ها نشان داده که آهسته راه‌رفتن مداوم افراد مسن ممکن است با زوال شناختی یا حرکتی مرتبط باشد.

سرعت راه‌رفتن حاوی اطلاعات ارزشمندی درباره جنبه‌های روانی و عاطفی زندگی افراد است. برای افرادی که از روی عمد آهسته راه می‌روند، سرعت پایین، نشان‌دهنده ذهن‌آگاهی، احتیاط و درون‌نگری است. این رویکرد می‌تواند آرامش درونی و انعطاف‌پذیری عاطفی را افزایش دهد اما در همین حال ممکن است در جامعه‌ای که سرعت و کارایی را در اولویت قرار می‌دهد، چالش‌هایی ایجاد کند.