خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زهرا اسکندری: جمعه نهم مرداد ۱۳۶۶، برابر با ششم ذیالحجه، قرار بود یکی دیگر از روزهای برگزاری آیین «برائت از مشرکین» در موسم حج باشد؛ مراسمی که سالها با حضور زائران کشورهای مختلف و با محوریت اعلام انزجار از استکبار جهانی، بهویژه آمریکا و رژیم صهیونیستی، برگزار میشد. هزاران زائر، از جمله کاروانهای ایرانی، پس از پایان سخنرانی، با در دست داشتن پلاکاردهایی با شعارهای «الموت لامریکا» و «الموت لاسرائیل» و با فریادهای «اللهاکبر» و «لاالهالاالله» مسیر میدان معابده تا پل حجون را طی میکردند. نیروهای انتظامات داوطلب با بازوبندهای قرمز در دو سوی مسیر ایستاده بودند و گروهی دیگر با توزیع آب میان زائران، تلاش میکردند گرمای طاقتفرسای مکه را برای حاضران قابل تحملتر کنند. در نگاه نخست، همه چیز از برگزاری مراسمی آرام و منظم حکایت داشت.
اما در همان ساعات، نشانههایی از حادثهای از پیش طراحیشده به چشم میخورد. خیابانهای اطراف محل راهپیمایی مملو از خودروهای نیروهای امنیتی بود و کماندوهای مسلح سعودی با تجهیزات کامل در مسیرهای منتهی به محل مراسم مستقر شده بودند. روی پشتبام ساختمانهای اطراف نیز افرادی با لباسهای عربی و تجهیزات تصویربرداری دیده میشدند؛ حضوری که بعدها بسیاری از شاهدان آن را بخشی از مقدمات یک عملیات از پیش برنامهریزیشده دانستند.
با نزدیک شدن جمعیت به محدوده مسجد جن، نخستین جرقههای فاجعه زده شد. نیروهای پلیس سعودی با بستن مسیر حرکت جمعیت، ناگهان با باتوم به صفوف نخست راهپیمایان حمله کردند. بسیاری از حجاج تصور میکردند این درگیری نیز مانند سالهای گذشته، برخوردی محدود و کوتاه خواهد بود؛ اما تنها چند دقیقه بعد روشن شد که ماجرا ابعادی کاملاً متفاوت دارد. نیروهای کمکی با فرمان افسران سعودی به محل اعزام شدند و ضرب و شتم زائران شدت گرفت. در حالی که انتهای جمعیت همچنان به سمت جلو حرکت میکرد، صفوف نخست برای فرار از حمله پلیس ناچار به عقبنشینی بودند و همین موضوع ازدحامی مرگبار ایجاد کرد.
در همان زمان، گروههایی از افراد لباسشخصی که در ساختمانهای اطراف مستقر شده بودند، سنگ، بطری، قطعات آهن، سطل شن، کولرهای گازی و هر وسیله سنگینی را که در اختیار داشتند، بر سر زائران بیدفاع پرتاب کردند. بسیاری از …
