فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، یازدهمین دوره از نمایشگاه ایرانپنکس با حضور جمعی از برندهای فعال در صنعت نوشتافزار در شهر آفتاب برگزار شد. این نمایشگاه، نمایی کلی است از آنچه صنعت نوپای نوشتافزار ایران در طول بیش از یک دهه گذشته طی کرده است؛ صنعتی که هیچگاه گمان نمیرفت بتواند روزی از دو برند، فراتر رفته و در موقعیتی قرار گیرد که چشم به صادرات داشته باشد. نوشتافزار ایرانی برای رسیدن به این جایگاه چه روزهایی را پشت سر گذاشت و چه چالشهایی را پیش پای خود دارد؟
امروزه نوشتافزار نهتنها یک کالای مصرفی با گردش مالی سالانه کلان، بلکه یک رسانه فرهنگی اثرگذار بر ذهن و هویت نسل جدید است. در طول یک دهه اخیر، این صنعت از بازاری کاملاً وارداتمحور که در سیطره برندهای غربی و شرق آسیا(عمدتاً چینی و هندی) بود، به سمتی حرکت کرد که نام و نشان ایرانی در آن احیا شود. با این حال، تحلیلگران بازار معتقدند رشد این صنعت تاکنون بیشتر جنبه «واکنشی» داشته تا «برنامهریزیشده»؛ بدین معنا که جهشهای ارزی و محدودیتهای وارداتی فرصتساز شدند، نه بهبود ساختارهای تولید. سایه سنگین کاغذ بر نوشتافزار ایرانی؛ اژدهای سرخ برمیگردد؟
دهه 90؛ خروج از سایه رقبای خارجی با چاشنی دلار و هویت بومی
در ابتدای دهه 1390، تصویر ذهنی مصرفکننده ایرانی از نوشتافزار، با مارکهای معروف خارجی گره خورده بود. برندهای خارجی نه فقط از نظر کیفیت، بلکه از نظر تصویر ذهنی مصرفکننده نیز دست بالا را داشتند. در آن سالها، کالای خارجی برای بسیاری از خانوادهها و دانشآموزان، مترادف با «کیفیت بهتر» و «پرستیژ بیشتر» بود.
در این میان، تولیدکننده بومی یا سهم اندکی از بازار داشت یا محصولات خود را به شکل بینامونشان عرضه میکرد؛ به عبارت دیگر، محصول ایرانی اعتماد به نفس رقابت با محصولی را نداشت که روی آن Made in china حک شده بود. با این حال، از میانه دهه 90 دو عامل مهم، آرایش بازار را تغییر دادند:
1. جهشهای پیاپی نرخ ارز: گران شدن دلار عملاً واردات رسمی نوشتافزار بهویژه در ردههای متوسط را غیراقتصادی و برای تولیدکننده داخلی مزیت قیمتی ایجاد کرد؛ بهطوری که برخی از واردکنندگان در آن ایام به جمع تولیدکنندگان پیوستند.
2. پیدایش جریانهای هویتساز بومی: …
