اگر سازمان، تبدیل به فضایی برای تفاهم متقابل شود، نیاز به سلطه از بین میرود. زمان آن فرا رسیده است که قربانگاههای کارآیی را تعطیل کرده و به جای آن، فضاهایی برای گفتمان، خلاقیت و کرامت انسانی بنا کنیم. تنها در این صورت است که سازمان از یک «ماشین سلطه» به یک «زیستبوم شکوفایی» تبدیل خواهد شد. رهایی از «سلطهی ترس»، نه تنها یک ضرورت اخلاقی، که تنها راه بقای بلندمدت هر سازمانی در دنیای پرآشوب امروز است. بدون آزادی، مدیریت تنها درجا زدن در یک دایرهی بسته از کنترل و شکست است؛ دایرهای که در نهایت، هم مدیر و هم سازمان را در خود میبلعد.
