عصر ایران- مدرنیسم در اوایل قرن بیستم با کنار گذاشتن تزئینات و تاکید بر خطوط ساده، کارکردگرایی و استفاده از مصالحی مانند فولاد، بتن و شیشه، مسیر تازه ای در معماری گشود. روش های صنعتی ساخت و ساز نیز با کاهش هزینه ها و امکان تولید انبوه، به گسترش فرم های استاندارد و یکسان کمک کردند.
البته این تاریخچه به معنای آن نیست که هر نیمکت، تالار یا سردر قدیمی از نمونه های امروزی بهتر بوده است؛ زیبایی همواره مفهومی سلیقه ای است. با این حال، این روند نشان می دهد چرا جزئیات تزئینی در بسیاری از بناها و فضاهای عمومی به تدریج کم رنگ شدند. حفظ و بازآفرینی ساختمان های قدیمی می تواند ضمن نگه داشتن هویت تاریخی شهرها، از اتلاف منابع و انتشار کربن ناشی از تخریب و ساخت دوباره نیز جلوگیری کند.
تا اواخر قرن نوزدهم، معماری اروپا و بسیاری از نقاط جهان سرشار از تزئینات، نقش برجسته ها، ستون های کلاسیک و جزئیات پرکار بود. اما از دهه 1920 و با شکل گیری جنبش معماری مدرن، نگاه معماران به تدریج تغییر کرد. پس از جنگ جهانی دوم و در فاصله دهه های 1950 تا 1970، این رویکرد به جریان غالب معماری جهان تبدیل شد و ساختمان های ساده با خطوط مستقیم، نماهای شیشه ای و سازه های بتنی جای بسیاری از بناهای پرآرایه گذشته را گرفتند. از دهه 1970 به بعد نیز با ظهور پست مدرنیسم، بخشی از تزئینات و ارجاع به معماری تاریخی دوباره به طراحی ساختمان ها بازگشت، هرچند سادگی همچنان یکی از مهم ترین ویژگی های معماری معاصر باقی مانده است.
در ادامه تصاویر ترکیبی از هر دو سبک را برای مقایسه مشاهده می کنید:
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر اشکی که دیده شد؛ چه اشکها که دیده نشد خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : …
