به گزارش خبرنگار ایلنا، روز شنبه، سوم مرداد ماه، زمین بار دیگر دهان باز کرد تا قربانیانِ بیصدایِ بیمبالاتی را ببلعد. ۹ کارگر زحمتکش ساختمانی که برای دشتِ لقمهای نان حلال، در گودالی از غفلت مشغول به کار بودند، ناگهان زیر خروارها خاکِ سرد مدفون شدند؛ آواری که نه از قهر طبیعت، بلکه از فروریختن دیوارههای ناایمن و سهلانگاریِ مرگبار یک کارفرما بر سرشان آوار شد. آتشنشانان با تلاشی نفسگیر، تنهای خسته و درهمکوبیده، این کارگران را از تاریکیِ خاک بیرون کشیدند، اما دریغ و درد که برای چهار تن از این کارگران، نفسهای آخر در همان تلخیِ مطلق کشیده شده بود. پنج مصدوم دیگر نیز با تنی مجروح و حالی وخیم روانه بیمارستان شدند.
اما آنچه در این میان از خودِ فاجعه دردناکتر مینماید، سکوت و انفعالِ مسئولان استانی است. گویی نه گویی که چهار انسان، چهار پدر و چهار نانآورِ خانواده، در مسلخِ اشتباه و سودجوییِ یک کارفرما جان باختهاند! هیچکس خم به ابرو نیاورد و آب از آب تکان نخورد؛ انگار که جانِ کارگر در این هیاهوی بیتفاوتی، ارزانترین متاعِ بازار است.
متاسفانه مرگِ خاموش کارگران در کارگاههای فاقد ایمنی، به تراژدیِ تکراری و تلخی بدل شده است که گویی وجدانِ خفته متولیان امر را بیدار نمیکند.
روایت یک فاجعه و گلایه از سالها بیمهری
محمدرضا داوری، رئیس انجمن صنفی کارگران ساختمانی استان خراسان رضوی و عضو هیئت مدیره کانون انجمنهای صنفی کارگران ساختمانی کشور، در تشریح جزئیات این حادثه دلخراش در منطقه طرق مشهد گفت: «این ۹ کارگر که همگی ایرانی بودند، در حین انجام عملیات گودبرداری بر اثر ریزش ناگهانی کوهی از آوار گرفتار شدند که متأسفانه چهار نفر از این عزیزان جان خود را از دست دادند.»
وی در خصوص وضعیت پنج مصدوم دیگر این حادثه افزود: «این افراد توسط نیروهای اورژانس به بیمارستان منتقل شدند و خوشبختانه پس از دریافت خدمات درمانی و بهبود نسبی، همگی از بیمارستان ترخیص شدهاند.»
داوری با ابراز تأسفِ عمیق از وضعیت بیمه این آسیبدیدگان تصریح کرد: «نکته بسیار دردناک ماجرا اینجاست که هیچکدام از این کارگران حادثهدیده، تحت پوشش بیمه کارگران ساختمانی نبودهاند.»
او در پاسخ به سؤالی پیرامون مقصران این حادثه توضیح داد: «هرچند نظریه نهایی کارشناسان اداره …
