کلانشهر تهران، سه تجربه تلخ از سیلهای عظیم را در سده اخیر دارد. اولین سیل سال ۱۳۳۳ رخ داد و حدود ۵۰۰ کشته برجای گذاشت، ۳۳ بعد در سال ۱۳۶۶ دومین سیل رخ داد و باعث کشته شدن ۵۰۰ نفر شد. آخرین سیل نیز در سال ۱۴۰۱ در تهران رخ داد که باعث آسیبهای جدی به ساختمان امامزاده داوود و کشته شدن بیش از ۱۰ نفر شد. در حالیکه تاریخ نشان میدهد پایتخت چندین سیل عظیم را تجربه کرده، اما مردم از زلزله ترس بیشتری دارند و برنامهریزیهای مسئولان نیز بیشتر در حوزه زلزله است.
با وجود وقوع سه سیل گسترده در پایتخت در بیش از ۷۰ سال گذشته، سوال اینجاست که تهران آماده وقوع سیل دیگری هست یا خیر؟ سیل امامزاده داوود؛ هشداری دوباره برای طراحی شهری تهران
فاطمه فلاحتی، عضو هیأت علمی و مدیر گروه پژوهشی مخاطرات آب و هواشناختی مؤسسه پژوهشی سوانح طبیعی، درباره وقوع حوادث طبیعی چون سیل در تهران و آمادگی در برابر اینگونه حوادث، میافزاید: سیلاب مرداد ۱۴۰۱ در امامزاده داوود، یکی از نمونههای کمنظیر جریانهای واریزهای، در حوضههای کوهستانی البرز جنوبی بود؛ رخدادی که نشان داد سیلابهای کوهستانی شمال تهران، نه یک «رویداد بارشی» بلکه یک پدیده ترکیبی «آب-رسوب- آوار» هستند. در این حادثه، ترکیب آب، قلوهسنگ، تختهسنگ، تنهدرخت و آوار با سرعت بالا وارد محدوده امامزاده شد و انسداد دهانه پلها مسیر جریان را تغییر داد و آن را مستقیماً به سمت محدوده تجمع زائران هدایت کرد.
وی ادامه میدهد: در این رخداد بارش، در نتیجه فعالیت سامانه گرمسیری مونسون، ساختوسازهای غیر اصولی، عدم لایروبی مناسب و ناپایدارسازی بستر رودخانهها سبب تشدید اثرات بود. در واقع شدت خسارت این سیل، به علت وضعیت حوضه و مداخلات انسانی بود.
مدیر گروه پژوهشی مخاطرات آب و هواشناختی مؤسسه پژوهشی سوانح طبیعی میگوید: بارش حدی ناشی از تقویت بارانهای موسمی، رفتار رسوبی شدید و انسداد پلها وتوسعه در مسیر طبیعی رواناب از جمله ویژگیهای این سیلاب بود. در واقع فاصله بین شروع بارش تا وقوع دِبی اوج چند دقیقه تا چند ده دقیقه است؛ یعنی سیلاب ناگهانی، بدون فرصت …
