مسافتی که زوجها در برخی کشورها برای رسیدن به «خانهاول» طی میکنند، ۳ تا ۴ سال است؛ در ایران اما ۲۵ سال، در چین ۳۴ و در سوریه ۸۷سال است. این مدتزمان البته با کل درآمد افراد محاسبه شده نه پسانداز سالانهشان.
به گزارش دنیای اقتصاد، دفتر اسکان بشر ملل متحد با تهیه یک نقشه از «فاصله زمانی شهروندان ۱۸۱ کشور تا کلید مسکن»، مسافتنرمال برای دسترسی به خانهاول را مشخص کرد.
جزئیات این نقشه که به تازگی منتشر شده اما ارقام آن برای سال ۲۰۲۳ است، نشان میدهد: زوجها در جهان بهطور متوسط بعد از ۱۱ سال و ۲ماه، میتوانند با درآمد سالانهشان صاحب مسکن شوند. در عین حال، وضعیت مطلوب این شاخص، یعنی شاخص «دسترسی به مسکن»، زیر ۱۰ و حداکثر ۱۰سال است.
براساس درآمد سالانه شهروندان کشورهای مختلف در سال۲۰۲۳ و همچنین متوسط قیمت مسکن در شهرهای اصلی کشورهای منتخب در این نقشه برای همان سال، «مسافت لازم برای خانهدارشدن در آمریکا ۴.۵سال» است؛ اما در ایران (شهر تهران) ۲۴سال و در چین ۳۴سال.
بررسیها از پشتصحنه نقشه جهانی «سطح دسترسی زوجها به اولین مسکن» حاکی است، «هبیتات» از دو شاخص برای تشخیص سطح رفاه خانوارها از بابت توان تصرف مسکن اول استفاده میکند. اولین شاخص، «دسترسی به مسکن» است که قدرت خرید کل درآمد سالانه خانوار را مورد سنجش قرار میدهد. دومی نیز شاخص «مدت زمان انتظار تا مسکناول» است که قدرت خرید «پسانداز سالانه» را محک میزند. این شاخص میگوید: افراد با پسانداز نرمال معادل حدود ۳۰درصد درآمدشان در سال، بعد از چه مدت میتوانند صاحب یک خانه متعارف دو خواب شوند.
اگر کشوری دارای شرایط مناسب اقتصادی به لحاظ «تورم پایین» و «رشد اقتصادی بالا» باشد و در عین حال سیاستهای حوزه مسکن در آن کشور بر مدار «یارانههای هدفمند برای کمدرآمد، عدم مداخله در بازار، نظام تامین مالی مسکن مکفی و تسهیل سرمایهگذاران ساختمانی و در عین حال بازدارندگی سفتهبازی ملکی» حرکت …
