شائبه مهاجرت نیما مسیحا نخستین بار زمانی جدی شد که ویدئوهایی از تمرینها و اجراهای مشترک او با سارا نائیی و رضا روحانی در آمریکا منتشر شد. آن زمان نیز پیگیریها درباره وضعیت اقامت و فعالیت او به نتیجه روشنی نرسید، اما نزدیکان این خواننده تأیید کرده بودند که او مدتهاست خارج از ایران زندگی میکند.
نیما مسیحا از معدود خوانندگانی بود که در نسل پس از انقلاب، صاحب یک هویت صوتی مستقل محسوب میشد. صدایی گرم، تکنیکی، مسلط بر اجرای زنده و آشنا با موسیقی کلاسیک و پاپ که میتوانست او را به یکی از ستارههای بزرگ بازار موسیقی ایران تبدیل کند. بسیاری هنوز آثار خاطرهانگیز او در دهه هشتاد را از بهترین نمونههای پاپ کلاسیک ایران میدانند؛ آثاری که نشان میداد این خواننده توانایی حضور در بالاترین سطح بازار را دارد. اما عجیبترین بخش کارنامه نیما مسیحا شاید همین باشد؛ خوانندهای با این حجم از توانایی و اعتبار، هیچگاه نتوانست به جایگاه یک سوپراستار کنسرتی در ایران برسد. او هرگز صاحب تورهای بزرگ، اجراهای پرشمار و سالنهای مملو از مخاطب نشد. بخشی از این اتفاق به کمکاری و محافظهکاری خودش بازمیگشت و بخشی دیگر به شرایط بازاری که بیش از کیفیت صدا، به حاشیه، تبلیغات و حضور مداوم نیاز داشت.
در سالهایی که بسیاری از خوانندگان همنسل او با تکیه بر حضور مستمر در بازار و اجرای زنده به شهرتی فراگیر رسیدند، نیما مسیحا ترجیح داد آرامتر و کمحاشیهتر حرکت کند. نتیجه، اما این شد که یکی از بهترین صداهای موسیقی پاپ ایران، هیچوقت سهم واقعی خود را از بازار به دست نیاورد.
حالا با انتشار آثار و تصاویر تازه از فعالیتهایش در خارج از کشور، به نظر میرسد این خواننده مسیر حرفهای خود را در جغرافیایی جدید دنبال میکند. مهاجرت نیما مسیحا را میتوان پایان یکی از طولانیترین «اگر»های موسیقی پاپ ایران دانست؛ اگرِ خوانندهای که همه ابزارهای ستاره شدن را داشت، اما هیچگاه فرصت یا شاید تمایل تبدیل شدن به یک ستاره بزرگ را پیدا نکرد.
نیما مسیحا رفت؛ و موسیقی ایران بار دیگر یکی از صداهای ممتاز خود را از دست داد. صدایی که شاید هنوز هم بسیاری معتقدند کمتر از آنچه سزاوارش بود، شنیده شد.
منبع: بیلبورد فارسی
