گروه جامعه ایرنا- مانگروها را جنگلهای دریایی مینامند، اکوسیستمهایی که با وجود وسعت نهچندان زیاد، نقشی فراتر از اندازه خود در حفظ تنوع زیستی، مقابله با تغییرات اقلیمی و تأمین معیشت جوامع محلی ایفا میکنند، این جنگلها همچون دیواری طبیعی، سواحل را در برابر فرسایش، امواج سهمگین و توفان ها محافظت میکنند و همزمان به پناهگاهی امن برای صدها گونه آبزی، پرنده و خزنده تبدیل شدهاند.
جنگلهای حرا، مرزبانان خاموش آب و خشکی هستند، درختانی که بیهیاهو از سواحل، تنوع زیستی و آینده زمین محافظت میکنند و حفظ آنها، سرمایهگذاری برای نسلهای آینده است.
ایران نیز سهمی ارزشمند از این میراث طبیعی جهان دارد، جنگلهای مانگرو در سواحل خلیج فارس و دریای عمان، بهویژه در استان هرمزگان، یکی از کمنظیرترین زیستبومهای کشور را شکل دادهاند، جنگلهای حرا در خورخوران، قشم، بندر خمیر، تیاب، میناب و بخشهایی از سواحل مکران، نهتنها زیستگاه گونههای مختلف جانوری هستند، بلکه هر ساله هزاران پرنده مهاجر را نیز میزبانی میکنند.
راز ماندگاری این درختان در توانایی شگفتانگیزشان برای زندگی در آب شور نهفته است، ریشههای هوایی، توان تصفیه نمک و سازگاری با جزر و مد، مانگروها را به یکی از مقاومترین گونههای گیاهی جهان تبدیل کرده است، همچنین این ویژگی آنها را به الگویی برای مطالعه سازگاری با تغییرات اقلیمی نیز بدل کرده است.
اهمیت مانگروها تنها به تنوع زیستی محدود نمیشود، این جنگلها از مؤثرترین مخازن طبیعی جذب و ذخیره کربن در جهان هستند، کارشناسان معتقدند ظرفیت ذخیره کربن در مانگروها چندین برابر بسیاری از جنگلهای خشکی است، ظرفیتی که آنها را به یکی از مهمترین ابزارهای طبیعی برای کاهش آثار گرمایش زمین تبدیل کرده است.
با این حال، توسعه بیضابطه سواحل، آلودگیهای نفتی و پلاستیکی، تغییرات اقلیمی، کاهش کیفیت آب و برخی فعالیتهای انسانی، بقای این اکوسیستم ارزشمند را تهدید میکند، هر هکتار از جنگلهای مانگرو که از بین میرود، تنها چند درخت نابود نمیشود، بلکه بخشی از زنجیره حیات، امنیت ساحل و ظرفیت طبیعت برای مقابله با بحران اقلیم نیز از دست میرود.
در سالهای اخیر، اجرای طرحهای احیا و کاشت نهالهای حرا با مشارکت سازمان حفاظت محیط زیست، جوامع محلی و سازمانهای …
