قاب‌هایی از تنها پل ارتباطی با جهان در 20 سال پیش

به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو؛ براساس پیش‌بینی‌های اقلیمی، بازگشت پدیده «ال‌نینو» می‌تواند روند افزایش دمای جهانی را تا سال ۲۰۳۰ تشدید کند و سال آینده میلادی را به یکی از گرم‌ترین سال‌های ثبت‌شده یا حتی گرم‌ترین سال تاریخ تبدیل کند.

امیلی بکر، دانشمند اقلیم، می‌گوید افزایش دمای سطح اقیانوس‌ها می‌تواند الگوهای طوفان، بارش و جریان‌های جوی را در سراسر جهان تغییر دهد؛ به‌طوری که برخی مناطق با خشکسالی و گرمای بیشتر و برخی مناطق با بارش و سرمای غیرمعمول مواجه شوند.

آتش‌سوزی‌های گسترده در اندونزی که بخشی از آن به فصل خشک طولانی نسبت داده شده، از جمله نمونه‌هایی است که آثار این تغییرات اقلیمی را نشان می‌دهد.

به گزارش اینتیتر به نقل از خبرآنلاین، تازه‌ترین آمار وزارت منابع آب و آبیاری قزاقستان نشان می‌دهد از اکتبر ۲۰۲۵ تاکنون حدود ۱.۴ میلیارد مترمکعب آب از طریق رود سیردریا وارد آرال شمالی شده است. حجم آب این بخش اکنون حدود ۲۳.۵ میلیارد مترمکعب اعلام شده و شوری آن نیز نسبت به سال گذشته حدود ۱۰ درصد کاهش یافته و به ۷.۹ پرمیل رسیده است.

بخش مهمی از این تغییر به پروژه‌ای بازمی‌گردد که در سال ۲۰۰۵ با حمایت بانک جهانی و دولت قزاقستان اجرا شد. ساخت سد کوکارال، آرال شمالی را از بخش جنوبی جدا کرد و اجازه داد آب سیردریا در این محدوده باقی بماند. پیامد این اقدام، افزایش سطح و حجم آب، کاهش شوری و فراهم شدن دوباره شرایط زیست آبزیان بود؛ به‌طوری که طبق گزارش بانک جهانی، تولید ماهی پس از اجرای این پروژه بیش از سه برابر شد.

همزمان، تلاش برای مهار پیامدهای خشکی نیز ادامه دارد. بانک جهانی در مارس ۲۰۲۶ از تولید میلیون‌ها نهال ساکساول و دیگر گونه‌ها برای کاشت در بستر خشک‌شده آرال خبر داد؛ اقدامی برای تثبیت خاک و کاهش گردوغبار و نمک.

تجربه آرال نشان می‌دهد برخی خسارت‌های محیط‌زیستی، در صورت توقف روند تخریب و اجرای برنامه‌های علمی و بلندمدت، می‌توانند تا اندازه‌ای جبران شوند. آرال هنوز همان دریای گذشته نیست، اما بازگشت آب، ماهیگیری و بخشی از حیات به شمال آن نشان می‌دهد حتی یک اکوسیستم به‌شدت آسیب‌دیده نیز ممکن است بخشی از ظرفیت بازسازی خود را حفظ کرده باشد.

به گزارش اینتیتر به نقل از خبرآنلاین، محمد داس‌مه، وکیل دادگستری و مشاور حقوقی سازمان منابع طبیعی، با اشاره به اقدامات این سازمان برای حفاظت از دماوند گفت: عرصه این اثر طبیعی ملی در مالکیت سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری قرار دارد و اسناد کاداستر آن نیز به‌طور کامل اخذ شده است.

به گفته او، تمامی معادنی که در ارتفاع بالاتر از ۱۷۰۰ متر فعالیت داشته‌اند، متوقف شده‌اند و سازمان منابع طبیعی نیز با مکاتبه با وزارت صنعت، معدن و تجارت، صدور هرگونه مجوز برای ایجاد معدن جدید و حتی احداث راه دسترسی در این ارتفاع را ممنوع کرده است.

دماوند در سال ۱۳۸۷ به‌عنوان میراث طبیعی ملی ثبت شد و طی سال‌های گذشته، موضوع فعالیت‌های معدنی، مالکیت اراضی و نبود برنامه مدیریتی جامع از جمله چالش‌های ثبت جهانی آن بوده است. توقف معادن؛ مانع اصلی برطرف شد

علیرضا ایزدی، مدیرکل ثبت آثار و حفظ و احیای میراث معنوی و طبیعی وزارت میراث‌فرهنگی، توقف معادن بالاتر از ۱۷۰۰ متر را اتفاقی مهم برای پرونده دماوند دانست و گفت اگر این محدودیت‌ها به‌طور کامل اجرا شود، یکی از مهم‌ترین موانع ثبت جهانی برطرف شده است.

او افزود در صورت حل شدن موضوع مالکیت، گام بعدی تهیه «پلان مدیریتی» دماوند خواهد بود؛ برنامه‌ای که باید نحوه حفاظت، توسعه پایدار، گردشگری و تردد کوهنوردان و گردشگران را مشخص کند.

دماوند با ارتفاع ۵۶۰۹ متر، علاوه بر اهمیت زمین‌شناختی و آتشفشانی، از زیست‌بوم و تنوع زیستی ارزشمندی برخوردار است و جایگاهی ویژه در فرهنگ و هویت ایرانی دارد. اکنون پس از سال‌ها، پرونده این قله برای رسیدن به فهرست میراث جهانی یونسکو یک گام دیگر به جلو برداشته است.