[نادر صدیقی] خواننده آمریکایی و بعضی صلح‌طلبان وطنی!

ادوارد سعید، متفکر فقید فلسطینی برای توصیف شیوه‌ای از نگریستن چند سویه به جهان، واژه‌ای را از موسیقی وام می‌گیرد به نام «کُنتراپونتال» به معنی «فن ترکیب نغمه‌ها». به باور ادوارد سعید، تبعیدی‌ها می‌توانند راهی به چشم‌انداز بدیعِ آگاهی از بُعدهای همزمان بگشایند: «اکثر انسان‌ها اساساً یک فرهنگ، یک محیط و یک وطن را می‌شناسند؛ تبعیدی‌ها دست کم بر دو مکان وقوف دارند و این تکثر دید نوعی آگاهی از ابعاد همزمان را ایجاد می‌کند، آگاهی ای که –عبارتی از موسیقی را وام بگیریم-چند آوایی (کُنتراپونتال) است.» (ادوارد سعید، تاملاتی در باب تبعید، ترجمه فروغ پوریاوری)

ماشین جنگ افروزی و تجاوزگری صیهونیستی-آمریکایی اما برای اشغالگری خود حد یقفی نمی‌شناسد و می‌کوشد اشغال ذهن‌ها و ضمیرها و چنانچه در مورد نیکی پری، بیونسه، اسپرینگستین، پارک، نل، یانگ، اولیوا، سابرینا و خواننده‌های دیگر دیدیم، حتی اشغال آهنگ‌ها را همپای اشغال سرزمینی به نفع دیدگاه خود پیش برد.

درست در همین نقطه است که مقاومت و اعتراض ضد جنگ افروزی و تجاوزگری آمریکایی، به مقاومت در عرصه چند آوایی فرهنگی منتقل می‌شود. در این عرصه است که صلح‌طلبی حقیقی با تجربه‌ی میان-فرهنگی درهم می‌آمیزد. صلح طلبی دروغین در طعن زهرآلود علیه مدافعین میهن، مرز میان مرزبانان هستی ایران  با جنگ افروزان تروریست را مخدوش می‌کند و به جای موضع‌گیری علیه طرفِ متجاوز، تمایز میان مدافعین و مهاجمین ضد ایرانی را به محاق ابهامِ واژگانی می‌سپارد. صلح‌طلبان حقیقی اما آنها هستند که تیشرت «نه به جنگ» بر تن کرده و با در دست داشتن تصویر کودکان میناب بر تصویب بودجه بیشتر برای کشتار بیشتر شوریدند.

صلح طلبی حقیقی گاه شکلِ یک روشنگری برای احیای کلمات را به خود می‌گیرد. آنچنان که چند سال پیش پاپ در واکنش به واژه دونالد ترامپی «مادر همه بمب‌ها» گفت «مادر» نمی‌تواند واژه‌ای برای توصیف بمب باشد. در این میان شورش فکورانه و روشنگرانه کیتی پری خواننده آمریکایی علیه تعبیه آهنگ او در طبل بدآهنگ و ضد ایرانی کاخ سفید جلوه‌ای دیگر از یک دغدغه عمیقاً انسانی و ضد جنگ افروزی به نمایش نهاد. «کیتی پری»، خواننده آمریکایی آتشی از خشم را ضد ادغام ترانه خود در ویدیوی تجاوز تروریستی کاخ سفید علیه تمامیت انسانی و سرزمینی ایران بر کاخ سفید بارید. در آن …