به گزارش اطلاعات آنلاین، یکم دیماه ۱۳۰۸ در رشت، کودکی به دنیا آمد که بعدها صدایش به یکی از آرامبخشترین و باشکوهترین طنینهای موسیقی ایران بدل شد؛ محمّد هدایت نوری. سالهای نوجوانی و جوانی او در دهه ۱۳۲۰ خورشیدی، با ورود نغمههای غربی و موسیقی پلیفونی به ایران نوعی دیگر از موسیقی با عنوان پاپ رواج یافت. در همان سالها، نوری جوان که در دانشکده حقوق و سپس ادبیات انگلیسی و هنرستان تئاتر درس میخواند، مسیر پرفرازونشیبی را برای آموختن موسیقی آغاز کرد.
او نهتنها دل به سرودن شعر و ترجمه سپرد، بلکه پای درس بزرگانی چون اسماعیل مهرتاش برای آواز ایرانی نشست و نزد استادانی چون سیروس شهردار، فریدون فرزانه و مصطفی کمال پورتراب، تئوری موسیقی، سلفژ و پیانو را فراگرفت. آواز کلاسیک را از اولین باغچهبان و فاخره صبا آموخت و با مشورت و همراهی ناصر حسینی و حسین اصلانی، راهی مستقل و منحصربهفرد برای حنجرهاش تراشید؛ صوتی گرم و متین که میان موسیقی کلاسیک غرب و نغمههای اصیل فولکلور ایرانی، پیوندی شیرین میزد.
با آغاز فعالیتهای رادیویی در اوایل دهه ۱۳۳۰، نوری راهی را برگزید که او از بسیاری از همدورههایش متمایز کرد. نوری اهل دود و دم یا حاشیههای روزمره نبود و میگفت دل هنرمند باید به نور اخلاق روشن باشد. او هنر را متعلق به تمام مردم میدانست و حتی در همان سالهای جوانی، در جشنها و انجمنهای خیریه برای دانشآموزان بیبضاعت آواز میخواند، بیآنکه چشمداشتی مالی داشته باشد. در همان سالها بود که ترانهای جاودانه متولد شد؛ «جان مریم». نوری به همراه کامبیز مژدهی، آهنگساز و نوازنده آکاردئون، به چالوس رفته بود. مژدهی برای خرید کراواتی که نوری فراموش کرده بود بیاورد به مرکز شهر رفت. نوری در آن یک ساعت …
