دارای آب و هوای معتدل کوهستانی و زمستان های سرد و تابستانی معتدل است و در مرز مشترک دشت و کوهستان قرار دارد. این دشت در فاصله شهربابک و میمند واقع شده و در گذشته پوشیده از درختان پسته و بادام وحشی بوده است که در حال حاضر محدود به دشت های اطراف روستای میمند می شوند. درختان توت و شاه توت در حوالی روستا به وفور یافت می شوند.
اهالی این روستا در تابستان در دشت به دامداری و در ماه های سرد به روستا کوچ و به کشاورزی و باغداری می پردازند. چندین رودخانه فصلی و تعدادی قنات و چند چشمه در میمند و اطراف آن وجود دارد که موجب رونق کشاورزی در این منطقه شده است.
اهالی این روستا درون کوه و صخره ها را کنده و برای خود خانه و پناهگاهی امن بدون استفاده از هیچ گونه مصالح و ملاتی برپا کرده اند. این خانه ها که روی هم قرار گرفته اند و پنج طبقه را تشکیل می دهند، «کیچه» نام دارند. میمند حدود ۴۰۰ کیچه دارد که مجموع تعداد اتاق های آنها به بیش از ۲۵۰۰ می رسد. محله بندی این روستا نیز بر پایه خانواده های ساکن آن صورت گرفته است.
خانه های این روستا در بستری طبیعی با تشکیلات زمین شناسی که کنگلومرایی است و دو لایه عمده را می توان در روستای میمند تشخیص داد که جنس لایه بالایی سختتر از لایه پایینی است و این وضعیت موجب حفر سکونتگاه هایی در بدنه های شیبدار دو تپه اصلی با شیب تند شده است.
امروزه دارای دو رشته قنات به نام های کلو مرادی ها و کلو میمند است. دو چشمه آب شیرین نیز در منطقه وجود دارد. در حوزه میمند رودخانه دایمی وجود ندارد و رودخانه های مورنگ، لاخیس و لاخورین رودخانه های فصلی این منطقه هستند.
از جمله گیاهان دارویی که در اطراف روستای میمند می رویند می توان به آویشن سیاه، کاکویی، مریم گلی، بومادران، آلاله، زیره، ترنجبین، اسطوخودوس، اکلیلالملک، زوفا، ختمی، آنقوزه، بارهنگ، خارخسک، رازیانه، پرسیاوشان، پونه، شیرین بیان، خاکشیر و شاتره اشاره کرد.
از جانوران این منطقه نیز می توان پستاندارانی مانند پلنگ، کل و بز، قوچ و میش، آهو، گراز، روباه، خرگوش، تشی، گرگ، شغال، موش و خفاش و از پرندگان دلیجه، تیهو، کبک، هوبره، کبوترچاهی، جغد کوچک، زنبورخوار، هدهد، دارکوب، چکاوک، کاکلی، گنجشک، چلچله و کلاغ را نام برد.
این روستا در تیرماه ۱۳۹۴ به عنوان نوزدهمین اثر جهانی ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
