در دنیای دیپلماسی، یک ضربالمثل معروف وجود دارد: «کسی به شما شام رایگان نمیدهد.» خصوصا اگر ضیافت شام در کرملین برگزار شود! برای روسها این قائده تغییرناپذیر است.
به گزارش روز نو «هیچ تمجیدی بیهزینه نیست و هیچ لبخندی بدون محاسبه راهبردی روی لبهای ولادیمیر پوتین نمینشیند.» در تازهترین اظهارات، «رئیسجمهور روسیه» با لحنی ستایشآمیز به تمجید از عملکرد شناورهای تندرو و ناوگان پهپادی و موشکی سپاه پاسداران در درگیری و تقابل با ایالات متحده پرداخته و از «کارآمدی بالا» و «تکنولوژیهای جدید» ایران سخن گفته است.
همزمان، «دیمیتری پسکوف» سخنگوی کرملین، در واکنش به تعرض نظامی کییف به یک کشتی تجاری ایران که در بندرگاه رود ولگا پهلو گرفته بود، با لحنی حمایتگرانه اعلام کرد: «ایران کشوری مستقل است که قاطعانه از حقوق خود دفاع میکند و پتانسیل لازم برای این کار را دارد.»
در نگاه نخست و برای ناظران سادهانگار، شاید این مواضع مسکو نوعی «حمایت راهبردی» یا «ایستادن روسیه در کنار ایران» برابر جبهه اسرائیلی-آمریکایی تعبیر شود.
اما رمزگشایی از واقعیات میدان دیپلماسی و رفتارشناسی کرملین طی چند سال گذشته نشان میدهد که پشت این تمجیدهای ظاهرالصلاح، دقیقاً چه نیت شومی نهفته است: «کشانیدن پای ایران بهعمق یک درگیری پرهزینه و فرسایشی با ایالات متحده، تا کرملین بتواند از بارسنگین و کمرشکن فشار نظامی و دیپلماتیک غرب در جبهه اوکراین، کمی بکاهد.» خانمها و آقایان، به «میز سیاستخارجی توسعه ایرانی خوش آمدید.»
وقتی ولادیمیر پوتین از توان تسلیحاتی و شناورهای سبک ایران در نبرد با ایالات متحده تمجید میکند، و «ناوگان پشهای» سپاه پاسداران را میستاید؛ قطعا هدف او ارائه یک ارزیابی نظامی بیطرفانه نیست.
کرملین بهخوبی میداند که هرگونه تنش مستقیم و گسترش یافتن دامنه درگیری میان تهران و واشنگتن، حواس، تمرکز و منابع مالی-نظامی پنتاگون و ناتو را از صحنه نبرد در اروپا به سمت خلیج فارس و خاورمیانه منحرف خواهد کرد.
پوتین به زبان ساده در حال تزریق این گزاره به معادله منطقهای است که در یک سال اخیر به آتش کشیده شده و دود بیشتر آن، به چشم مردم ایران رفته است. معادلهای که میگوید: «ایران توانایی کافی برای رویارویی مستقیم با آمریکا را دارد و باید در این مسیر …
