به گزارش ایسنا، آموزش عالی سالهاست که به عنوان یکی از مهمترین مسیرهای پیشرفت فردی و اجتماعی شناخته میشود. بسیاری از جوانان با امید دستیابی به شغل بهتر، درآمد مناسبتر و جایگاه اجتماعی بالاتر وارد دانشگاه میشوند. با این حال، تغییرات سریع در بازار کار باعث شده است که صرف داشتن مدرک دانشگاهی دیگر برای موفقیت شغلی کافی نباشد. کارفرمایان امروز علاوه بر دانش تخصصی، از فارغالتحصیلان انتظار دارند مهارتهای عملی، توانایی حل مسئله، شناخت محیط کار و آمادگی برای انجام وظایف واقعی را نیز داشته باشند. همین موضوع سبب شده است که دانشگاهها با فشاری روزافزون برای بازنگری در شیوههای آموزشی خود روبهرو شوند. در چنین شرایطی، توجه به آموزشهای مهارتی بیش از گذشته اهمیت پیدا کرده و به یکی از محورهای اصلی بحث درباره کیفیت آموزش عالی تبدیل شده است.
اهمیت این موضوع در کشور ما نیز بیشتر احساس میشود، زیرا بسیاری از دانشآموختگان پس از پایان تحصیل با مشکل بیکاری یا یافتن شغلی نامرتبط با رشته خود مواجه میشوند. این وضعیت نه تنها به ناامیدی جوانان تحصیلکرده دامن میزند، بلکه نشان میدهد میان آموزش دانشگاهی و نیازهای واقعی جامعه و بازار کار فاصلهای جدی وجود دارد. نظام آموزش عالی نباید تنها به انتقال دانش نظری بسنده کند، بلکه باید زمینه رشد همهجانبه دانشجویان را فراهم آورد؛ رشدی که علاوه بر جنبه علمی، شامل تواناییهای حرفهای، اجتماعی، شخصیتی و حتی کارآفرینانه نیز باشد. از این منظر، دورههای مهارتآموزی میتوانند ابزاری برای کاهش مدرکگرایی، تقویت تخصصگرایی و کمک به اشتغالپذیری دانشجویان باشند.
در پژوهشی در همین خصوص، شکوفه غسالی شبستری، محقق مطالعات برنامه درسی از دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، به همراه یک همکار دانشگاهی به سراغ این موضوع رفتهاند که آیا دورههای مهارتآموزی برگزارشده در محیط دانشگاهی واقعاً میتوانند دانشجویان را به مهارتهای مورد نیاز برای زندگی شغلی و اجتماعی مجهز کنند یا نه. تمرکز اصلی این مطالعه بر ارزیابی کیفیت اجرای این دورهها، میزان دستیابی دانشجویان به مهارتهای لازم و همچنین هماهنگی محتوای آموزشی با نیازهای جامعه و بازار کار بوده است.
این تحقیق با مشارکت ۳۱۶ نفر از دانشجویان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان …
