مجید دشتگرد در گفتوگو با ایسنا با اشاره به نقش دانشگاهها و مراکز پژوهشی در حکمرانی مطلوب و ارتقای توان و قدرت ملی، اظهار کرد: تحولات و دگرگونیهای علمیِ عصر مدرن بهویژه انقلاب صنعتی، پیوندی ناگسستنی و عمیق میان مدیریت سیاسی جامعه و نهادهای علمی - دانشگاهی برقرار کرده است. این همافزایی روزافزون، بازتابدهنده این واقعیت است که حکمرانی در دنیای معاصر به حوزهای کاملاً تخصصی بدل شده است. از همین رو، دانشگاهها و مراکز پژوهشی را میتوان شالوده اصلی تحقق حکمرانی مطلوب و ارتقای توان و قدرت ملی جوامع به شمار آورد.
وی افزود: برای هر اندیشمند علوم اجتماعی کاملاً مشهود است که علم سرچشمه قدرت ملی و تدبیر صحیح امور جامعه محسوب میشود. برای نمونه، آبرامو ارگانسکی، واضع نظریه انتقال قدرت، بهدرستی علم و صنعت را مبنای بلوغ قدرت دولتها در نظام بینالملل معرفی میکند و آن را موتور اصلی ترقی و تعالی کشورها میداند. مراکز علمی و دانشگاهی از دو مسیر به پیشرفت جوامع یاری میرسانند: نخست از طریق ارتقای بنیادهای صنعتی و اقتصادی و دوم به واسطه هدایت هوشمندانه و جهتدهی درست به سیاستها.
این عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد با اشاره به نقش دانشگاهها در شرایط بحرانی، تصریح کرد: این نقشآفرینی نه تنها در شرایط عادی بلکه در وضعیت عدم تعادل و بروز بحرانهای پیچیده نیز صادق است. در وضعیتهای بحرانی، دانشگاهها و نهادهای علمی با ارائه توصیههای راهبردی، راهحلهای عملیاتی و ابداع ابزارهای تازه نقشی حیاتی در مهار فجایع ایفا میکنند. همگان بهخاطر داریم که پروژه منهتن که ستون فقرات آن را دانشمندان و مراکز علمی تشکیل میداد، چگونه متفقین را در جنگ جهانی دوم به پیروزی رساند. نمونهای بهروزتر نیز بحران جهانی کرونا است که در نهایت با تکیه بر تخصص و دانش پزشکان و پژوهشگران مهار شد.
دشتگرد با تأکید بر ضرورت همسویی نخبگان سیاسی و علمی، ادامه داد: با این حال، باید توجه داشت که تحقق تمامی این ظرفیتها منوط به همسویی نخبگان سیاسی و علمی در یک مسیر واحد است؛ بهگونهای که صاحبان قدرت و دارندگان دانش به درکی مشترک و هماهنگ از مدیریت صحیح جامعه دست یابند. این همافزایی اگرچه کلید پیشرفت است؛ اما برای کشورهای در حال توسعه بهدلیل پیچیدگیهای ساختاری و نهادی …
