به گزارش خبرنگار مهر، حجت الاسلام حامد کاشانی کارشناس مذهبی به مناسبت میلاد پیامبر در صحبت هایی به اهمیت روز مبعث و ولادت پیامبر (ص) دو عید مسلمانان که منسوب به پیامبر اکرم (ص) است اشاره کرده و نکاتی را بیان داشت که در ادامه آمده است.
به یکی از قصورهای بزرگ و غیرقابل اغماض ما شیعیان این است که شب مبعث و ولادت رسول اکرم (ص) آنگونه که شایسته است، جزو ایام اصلی و محوری ما نیست. با اینکه تمام هویت، امنیت و احترام جان، مال و ناموس ما مدیون انتساب به ایشان است، متأسفانه نگاه ما به رسول ختمیمرتبت آنگونه که باید نیست و در برگزاری جلسات و مساجد، کمکاری بیداد میکند. پیامبر به ما نیازی ندارد، بلکه عجیب و تأسفبار این است که ما از درک جایگاه واقعی او و بهرهمندی از این گنج عظیم معنوی محروم ماندهایم.
درک بلندای مقام پیامبر (ص) از توان عقل و زبان بشر فراتر است. وقتی خداوند در قرآن از صفاتی مانند «عظیم» برای اخلاق و فضل پیامبر استفاده میکند، این توصیف با معیارهای محدود انسانی قابل سنجش نیست. همانطور که درک یک کودک خردسال از واژه «خیلی زیاد» با درک یک ثروتمند کلان از همین واژه کاملاً متفاوت است، توصیف خداوندِ نامحدود از پیامبر نیز فراتر از هر تصور مادی است. وسعت کهکشانها و آسمانها که تنها بخشی از آفرینش الهی هستند («وَزَیَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْیا» به معنای آراستن آسمان نزدیکتر)، در برابر عظمت کسی که تدبیر این جهانها زیر نظر اوست، ناچیز است. انسان با وجود جثه کوچکش، به واسطه اتصال به این مقام، میتواند بزرگترین موجود عالم باشد.
خداوند دو بار در قرآن کریم با وصف «عظیم» از پیامبر یاد کرده است: «وَإِنَّکَ لَعَلَیٰ خُلُقٍ عَظِیمٍ» و «وَکَانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکَ عَظِیمًا». خدا به او علومی آموخت که با توان بشری قابل کسب نبود («وَعَلَّمَکَ مَا لَمْ تَکُن تَعْلَم»). واریزی که خدا به حساب پیامبر کرده، آنقدر عظیم است که اگر تمام عالم از آن برداشت کنند، کاسته نخواهد شد. چنان مقامی دارد که جبرئیل امین در محضر او مانند بندهای فروتن مینشست («کانَ یَقعُدُ جِبرئیلُ بَینَ یَدَیکَ قِعدَةَ العَبید»). …
