خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زهرا اسکندری: گرمای عراق نفس را بند میآورد. خورشید بیوقفه بر جاده نجف تا کربلا میتابد و زائران، با هر قدم، فاصله خود را تا حرم سیدالشهدا(ع) کمتر میکنند. در این میان، کنار موکب شهید حاج قاسم سلیمانی، صحنهای شکل گرفته که بسیاری را برای لحظاتی از مسیر جدا میکند. پرچمی بزرگ، سرخرنگ، بر فراز سکویی ساده در اهتزاز است. کنار آن، نوشتهای که رهگذران را دعوت میکند اگر مایلاند، دقایقی نگهدارنده این پرچم باشند.
هیچ ثبتنامی در کار نیست. هیچ نوبت از پیش تعیینشدهای وجود ندارد. تنها کافی است نفر قبلی پرچم را به نفر بعدی بسپارد تا این زنجیره ادامه پیدا کند. این تصویر، برای بسیاری از زائران ایرانی یادآور روزهایی است که پس از جنگ اخیر، در شهرهای مختلف ایران، مردم به صورت داوطلبانه ساعتها پرچم ایران را در میدانها و معابر در دست گرفتند تا به تعبیر خودشان، اجازه ندهند پرچم بر زمین بماند. اکنون همان ایده، در مسیر اربعین، با نمادی دیگر بازآفرینی شده است.
قرارِ بیصدا میان هزاران زائر
در اطراف سکو، کسی دعوت رسمی نمیکند. رهگذران خودشان میایستند. گاهی جوانی که کولهاش را زمین گذاشته است. گاهی پیرمردی که عصا را به همراهش میدهد تا چند دقیقه پرچم را نگه دارد. گاهی مادری که کودک خود را برای گرفتن عکس کنار پرچم میآورد و گاهی زائری که حتی زبان فارسی نمیداند اما با اشاره دیگران، معنای این ایستادن را میفهمد و چند دقیقهای جای نفر قبل را میگیرد.
در این میان، زمان معنا ندارد. ممکن است کسی تنها چند دقیقه بایستد و نفر دیگری یک ساعت زیر آفتاب بماند. آنچه اهمیت دارد، تداوم این زنجیره است. از نخستین روزهای آغاز پیادهروی اربعین تاکنون، به گفته برگزارکنندگان موکب، این پرچم لحظهای بینگهدارنده نمانده است.
وقتی گرمای عراق هم مانع نمیشود
تابستان عراق، آزمون سختی برای هر زائر است. دمای هوا در ساعات میانی روز گاه به حدود ۵۰ درجه سانتیگراد یا بیشتر میرسد و دمای سطح زمین و سطوح فلزی میتواند بسیار بالاتر احساس شود. با این حال، کنار این سکو، گرما مانع توقف زائران نشده است. بسیاری تنها چند دقیقه میایستند اما همان چند دقیقه، زیر آفتاب مستقیم، آسان نیست.
عرق از پیشانیشان میچکد، بطری آب را کنار پا …
