خبرگزاری مهر، گروه استانها- سالروز شهادت حضرت امام حسن عسکری(ع)، در حافظه تاریخی شیعه تنها یادآور فقدان یازدهمین امام نیست و در حقیقت نقطهای سرنوشتساز در تاریخ امامت و آغاز مرحلهای تازه در حیات تشیع است، روزی که پس از شهادت امام حسن عسکری(ع)، مسئولیت هدایت امت در جایگاه امامت به فرزند بزرگوار ایشان، حضرت ولیعصر(عج) رسید و شیعیان وارد دورهای شدند که «غیبت» و «انتظار» دو مفهوم بنیادین آن را شکل میداد.
دوران امامت امام حسن عسکری(ع) در شرایطی سپری شد که حکومت عباسی نسبت به جایگاه اجتماعی و نفوذ اهلبیت(ع) حساسیت و نگرانی شدیدی داشت.
اقامت اجباری امام در سامرا و محدودیت ارتباط ایشان با شیعیان، بخشی از فضای سیاسی آن روزگار بود، شرایطی که ارتباط مستقیم امام با پیروانش را دشوار میکرد.
این فشارها در حالی اعمال میشد که مسئله امامت در فرهنگ شیعه، صرفاً موضوعی فردی یا عبادی نبود، بلکه استمرار مسیر هدایت الهی و امتداد راه پیامبر اکرم(ص) به شمار میرفت.
از همین رو، دوران امام حسن عسکری(ع) را میتوان یکی از حساسترین مقاطع تاریخ امامت دانست، دورانی که جامعه شیعه باید خود را برای شرایطی آماده میکرد که ارتباط مستقیم با امام معصوم دیگر همانند گذشته امکانپذیر نبود.
بررسی منابع تاریخی و کلامی نیز نشان میدهد که امامان پیش از امام مهدی(عج)، بهویژه امام هادی(ع) و امام حسن عسکری(ع)، از طریق شبکه وکالت و ارتباط غیرمستقیم با شیعیان، آنان را به تدریج با شرایط عصر غیبت آشنا کردند.
در این دوره، برخی امور شیعیان از طریق وکلا پیگیری میشد و ارتباط مکتوب و غیرمستقیم با امام اهمیت بیشتری پیدا کرد، سازوکاری که از آن به عنوان یکی از زمینههای آمادگی شیعه برای عصر غیبت یاد شده است.
با شهادت امام حسن عسکری(ع)، امامت به حضرت مهدی(عج) رسید و در نگاه اعتقادی شیعه، این انتقال نه یک جابهجایی قدرت دنیوی، بلکه استمرار منصب الهی امامت است، مسئولیتی که از سوی خداوند به حجت او سپرده شده است.
اهمیت آغاز امامت حضرت مهدی(عج) زمانی روشنتر میشود که بدانیم جامعه شیعه پس از بیش از دو قرن ارتباط با امامان معصوم(ع)، باید با شرایطی متفاوت روبهرو میشد.
سازمان وکالت که پیشتر نیز در میان شیعیان …
