هادی احمدی، در گفتگو با خبرنگار مهر گفت: هر روز، در داروخانههای کشور، صحنههایی تکرار میشود که هیچ آمار و گزارشی آنها را ثبت نمیکند. مادری که از این داروخانه به آن داروخانه میدود تا دارویی برای فرزندش پیدا کند. سالمندی که نسخهاش را محکم در دست گرفته و از خودش میپرسد اگر امروز داروی قلبم را پیدا نکنم، فردا چه میشود. بیمار مبتلا به سرطان که زندگی او به یک قوطی دارو گره خورده و برایش هر ساعت تأخیر، چیزی بسیار فراتر از یک رقم در گزارشهای مالی است.
سخنگو و مدیر روابط عمومی انجمن داروسازان ایران، افزود: پشت هر نسخه، یک انسان ایستاده؛ با امیدی که سعی میکند از دست ندهد، با اضطرابی که سعی میکند پنهان کند، و با این باور ساده که نظام سلامت، در سختترین لحظهها او را تنها نمیگذارد. اما امروز دارو، بیش از هر زمان دیگری، گروگان تصمیمهای اقتصادی شده است.
وی در توضیح بیشتر این وضعیت، گفت: تأخیر در تخصیص ارز، بدهیهای انباشته، گرههای بیمهای و کمبود نقدینگی، بیسروصدا زنجیره تأمین دارو را فرسوده کردهاست. و وقتی حلقهای از این زنجیره میشکند، این بیمار است که تاوانش را میدهد؛ نه با پول، که گاهی با درد و با زمان از دسترفته.
احمدی افزود: این روزها مسئولان هم از این نگرانی میگویند، اما نه با یک زبان. از یک سو هشدار میدهند که دهها قلم دارو کمیاب شده و برخی اقلام در وضعیت بحرانی است و تأکید میکنند پرداخت مطالبات حوزه دارو را نباید به سال بعد موکول کرد. از سوی دیگر میگویند هنوز زود است اسمش را «کمبود» بگذاریم و مشکل فقط تأمین ارز، مواد اولیه و اعتبار است.
عضو هیئت مدیره انجمن داروسازان ایران اظهار داشت: راستش را بخواهید، این دو حرف یک چیز را میگویند، فقط با دو لحن متفاوت. کمبود دارو یک اتفاق ناگهانی نیست؛ نتیجه طبیعی تأخیر در تأمین ارز و کمبود نقدینگی است که کمکم خودش را نشان میدهد. اگر امروز این گرهها باز نشوند، فردا کمبودها عمیقتر خواهند شد؛ همینقدر …
