فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، دنبالهسازی دیگر یک اتفاق استثنایی در تولید سریال نیست؛ به راهبرد مشترک تلویزیون و نمایش خانگی تبدیل شده است. اگر روزگاری در شبکه نمایش خانگی تنها آثاری مانند «قلب یخی» و بعدتر «شهرزاد» تجربه ساخت فصلهای بعدی را داشتند، امروز پلتفرمها بیش از هر زمان دیگری به ادامه دادن سریالهای موفق فکر میکنند. فصل سوم «وحشی»، فصل سوم «بامداد خمار»، فصل دوم «سووشون» و حتی گمانهزنیها درباره ادامه برخی آثار دیگر، نشان میدهد دنبالهسازی به یکی از مهمترین سیاستهای تولید در نمایش خانگی تبدیل شده است.
در تلویزیون نیز وضعیت تفاوت چندانی ندارد. رسانه ملی در سالهای اخیر به احیای برندهای موفق روی آورده و از «پایتخت»، «نونخ» و «زیرخاکی» گرفته تا «کارآگاه علوی»، «زیر آسمان شهر»، «آژانس دوستی»، «طوبی» و چند مجموعه دیگر، همگی با هدف استفاده دوباره از سرمایهای به نام «خاطره مخاطب» در مسیر ساخت فصلهای جدید قرار گرفتهاند.
پرسش اصلی اما اینجاست؛ آیا هر سریال موفقی باید ادامه پیدا کند؟
پاسخ لزوماً مثبت نیست. موفقیت یک فصل، مجوز ساخت فصل دوم یا سوم نیست. برخی داستانها ظرفیت ادامه دارند و برخی دیگر، درست در همان نقطهای که به پایان میرسند، کامل میشوند. گاهی ادامه دادن یک سریال نهتنها چیزی به اعتبار آن اضافه نمیکند، بلکه خاطره خوش فصل نخست را هم کمرنگ میکند. شاید اگر برخی آثار در همان فصل اول یا دوم به پایان میرسیدند، امروز جایگاه ماندگارتری در ذهن مخاطبان داشتند.
اتفاقاً نمایشخانگی بیش از تلویزیون با این چالش روبهروست. بسیاری از سریالهای این حوزه، فصل نخست قدرتمندی داشتهاند اما در ادامه نتوانستهاند همان کیفیت را حفظ کنند. «شهرزاد» هنوز هم بیش از هر چیز با فصل اولش شناخته میشود. «زخم کاری» نیز نمونه دیگری است که بسیاری از مخاطبان، فصل نخست آن را به مراتب منسجمتر از فصلهای بعدی میدانند. حتی «قلب یخی» نیز نتوانست موفقیت آغازین خود را در ادامه تکرار کند.
در مقابل، تلویزیون اگرچه تجربههای ناموفق هم داشته، اما در زمینه سریالهای چندفصلی کارنامه قابل دفاعتری ارائه کرده است. «پایتخت» همچنان موفقترین برند دنبالهدار تلویزیون محسوب میشود و «نونخ» و «زیرخاکی» نیز نشان دادند که اگر ایده هنوز ظرفیت …
