فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، برنامه «درجام» با اجرای مهیار حسن توقیف شد.
پیگیریهای خبرنگار تسنیم نشان میدهد، «درجام» پیشتر به دلیل رعایتنشدن استانداردهای محتوایی با شکایت ساترا مواجه شده بود. در جریان رسیدگی در دادسرا نیز برای ادامه فعالیت، تعهداتی درباره اصلاح و رعایت استانداردهای محتوایی ارائه شده بود؛ اما بنا بر اطلاعات منتشرشده، این تعهدات رعایت نشده و در پی شکایت قبلی، مقام قضایی دستور توقیف برنامه را صادر کرده است.
«درجام» یک برنامه 20 قسمتی است و در حالی توقیف شده که قسمت نوزدهم آن نیز منتشر شده است؛ بنابراین ادامه انتشار قسمتهای باقیمانده برنامه، در شرایط فعلی متوقف خواهد بود.
اما توقیف «درجام» را نمیتوان صرفاً یک اتفاق مربوط به یک برنامه یا یک قسمت جنجالی دانست. این ماجرا بار دیگر یک مسئله مهمتر در فضای نمایشخانگی را پیشروی رسانهها قرار میدهد: آیا در رقابت برای دیدهشدن، «وایرالشدن» کمکم جای «محتوا» را گرفته است؟
«درجام» در ابتدا با عنوان یک برنامه ورزشی و کمدی با محوریت جام جهانی 2026 معرفی شد؛ برنامهای که قرار بود اخبار، حواشی و اتفاقات جام جهانی را با زبان طنز روایت کند. اما در ادامه، برخی بخشهای برنامه بیشتر از آنکه به مأموریت اولیه آن مربوط باشند، به دلیل حاشیه و قابلیت وایرالشدن مورد توجه قرار گرفتند. تلاش برای عادی کردن عادیسازی؛ شرفم فدای وایرال!
از جمله، بخش جنجالی بازی «نون بیار کباب ببر» با حضور السا فیروزآذر که بهسرعت در شبکههای اجتماعی بازتاب پیدا کرد. این اتفاق البته در خلأ رخ نداد و پیش از آن نیز بخشهایی از «درجام» با شوخیها و موقعیتهای جنجالی، از جمله شوخیهای گلاره مهری با مجریان و بخشهایی با حضور قدرتالله ایزدی، خبرساز شده بود.
مسئله دقیقاً همینجاست؛ کمدی قرار نیست بیحاشیه باشد، اما حاشیه نباید به جای محتوا بنشیند.
طنز ذاتاً با شکستن کلیشهها، غافلگیرکردن مخاطب و حتی عبور از برخی خطوط متعارف سروکار دارد. اما میان «تابوشکنی خلاقانه» و «شوکآفرینی برای وایرالشدن» فاصلهای جدّی وجود دارد.
اگر یک برنامه ورزشی و کمدی برای جلب توجه مخاطب، بهتدریج از ایده و مأموریت اولیه خود فاصله بگیرد و به تولید لحظههای جنجالی …
