ورزشی
به گزارش خبرگزاری تسنیم، استقلال در دیدار مقابل سپاهان فقط به یک پیروزی 2 بر صفر نرسید؛ آنچه در این مسابقه بیش از نتیجه جلب توجه میکرد، شکل بازی تیمی بود که به نظر میرسد آرامآرام در حال پیدا کردن هویت خود است.
دو گل یاسر آسانی و اسماعیل قلیزاده در دقایق ابتدایی، استقلال را خیلی زود در موقعیتی قرار داد که میتوانست مسابقه را مطابق خواسته خود مدیریت کند، اما اهمیت این برد فقط به طوفان 10 دقیقه نخست برنمیگردد. استقلالِ سهراب بختیاریزاده در حال رسیدن به یک ویژگی مهم است؛ تیمی که در فازهای مختلف بازی فاصله خطوط خود را کنترل میکند، در لحظه از دفاع به حمله منتقل میشود، ریتم بازی را میشناسد و مهمتر از همه، به تدریج به یک تیم دارای ذهنیت برنده تبدیل میشود.
شاید بهترین تعریف برای این استقلال، «تیم یکدست» باشد؛ البته نه صرفاً از نظر کیفیت بازیکنان، بلکه از نظر فشردگی و اتصال خطوط. فاصله خط دفاع تا خط حمله در بسیاری از لحظات به شکلی کنترل میشود که فضای زیادی در اختیار حریف قرار نمیگیرد. این موضوع باعث میشود حریف برای بازی در فضای بین خطوط استقلال با مشکل مواجه شود و مجبور باشد برای پیشروی، راههای دیگری پیدا کند.
استقلال چگونه زمین را برای حریف کوچک میکند؟
یکی از اصول مهم فوتبال مدرن، کنترل فضای قابل استفاده برای حریف است. استقلال در این مسابقه توانست این موضوع را به خوبی اجرا کند. وقتی خط دفاعی، هافبکها و مهاجمان با فاصله مناسب نسبت به یکدیگر حرکت میکنند، زمین برای تیم صاحب توپ کوچک میشود. در چنین شرایطی، پرس استقلال فقط به معنای دویدن به سمت بازیکن صاحب توپ نیست. بازیکنِ نزدیک فشار میآورد، بازیکنان دیگر مسیرهای پاس را میبندند و گزینههای بعدی صاحب توپ را محدود میکنند. در واقع، استقلال تلاش میکند به جای اینکه صرفاً توپ را تعقیب کند، فضای بازی حریف را کنترل کند.
این موضوع یکی از تفاوتهای استقلال فعلی با تیمی است که صرفاً با انگیزه و دوندگی بازی میکند. انگیزه و هیجان در این تیم وجود دارد، اما این انرژی در بسیاری از دقایق در خدمت یک ساختار مشخص قرار گرفته است. این فشردگی یک روی دیگر هم دارد. تیمی که برای حفظ فاصله خطوط، خط دفاعی خود را جلو میآورد، طبیعتاً فضای پشت سر مدافعانش را نیز در معرض خطر قرار …
