فرهنگی
خبرگزاری تسنیم- مجتبی برزگر: نوید محمدزاده اینبار نه از قاب فیلم و نه روی صحنه تئاتر، بلکه مقابل دوربین شخصیاش ایستاد تا درباره چیزی توضیح بدهد که شاید در ظاهر فقط یک انتخاب ساده باشد: «لباسی با نقش پرچم فلسطین.»
اما واکنشها نشان داد در فضای سیاسی و اجتماعی امروز، برای یک چهره شناختهشده، حتی پیراهن هم دیگر فقط یک پیراهن نیست. تصویر محمدزاده با آن لباس، خیلی زود به موضوع قضاوت، حمله و موضعگیری تبدیل شد و او را واداشت خودش درباره چرایی این انتخاب حرف بزند.
و محمدزاده، خلاف ادبیات رسمی و محافظهکارانه، تصمیم گرفت با همان زبان و لحن خودش حرف بزند. جملهاش کوتاه و روشن بود: «از فلسطین حمایت میکنم چون با اسرائیل حال نمیکنم.»
شاید همینجمله، بیش از هر توضیح دیگری، ویژگی موضع او را نشان میدهد؛ صریح و بدون تلاش برای پنهان کردن یک انتخاب پشت واژههای پیچیده. اهمیت ماجرا نیز همینجاست: محمدزاده انتخابش را پنهان نکرد. بازیگران از تأثیر اربعین بر زندگیشان گفتند
او میتوانست سکوت کند، مبهم حرف بزند یا اصلاً وارد بحث نشود؛ اما ترجیح داد بگوید چرا چنین لباسی پوشیده و فلسطین را انتخاب کرده است. این انتخاب، فارغ از موافقت یا مخالفت با محتوای آن، دوباره یک پرسش قدیمی را به میان میآورد: چرا موضعگیری هنرمندان تا این اندازه به یک میدان قضاوت و صفبندی تبدیل شده است؟
بسیاری از بازیگران و چهرههای فرهنگی در مقاطع مختلف درباره مسائل اجتماعی و سیاسی موضع گرفتهاند؛ بعضی آشکار و پررنگ، بعضی محتاطانه و برخی نیز ترجیح دادهاند سکوت کنند. اما محمدزاده در اینموقعیت ترجیح داده سکوت نکند و مسئولیت موضعگیریاش را بپذیرد.
اینبازیگر همزمان از ایران هم گفت؛ از اینکه خودش را عاشق ایران میداند و زندگی را در این کشور انتخاب کرده است. پیام او این است که در ذهن خودش میان حمایت از فلسطین و دلبستگی به ایران تناقضی وجود ندارد. او تلاش دارد خود را در هیچاردوگاه از پیش تعیینشدهای تعریف نکند؛ نه «این طرف» نه «آن طرف»، بلکه در اردوگاه زندگی در ایران. میگوید ایران را با تمام دشواریهایش دوست دارد و اگر در این کشور مانده، دلیلش همین تعلق است.
اینجاست که ماجرا از یک لباس …
