استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، قرار بود صبحی ورزشی و پر از هیجان باشد؛ مادری همراه پسر جوانش راهی سالن دانشگاه آزاد اسلامی صدرا شده بود تا بازی او را تماشا کند.
رضا کاظمی هم مثل همیشه با انگیزه آمده بود؛ برای بازی، برای تیمش و برای لحظههایی که دوست داشت مادرش از دیدن آنها خوشحال شود.هیچ کس نمیدانست چند دقیقه بعد، همین سالن به صحنهای تبدیل میشود که یک مادر، آخرین تلاشها برای نجات فرزندش را فریاد خواهد زد.
مادر رضا، با صدایی که بغض اجازه نمیدهد آرام بماند، از آن صبح تلخ میگوید: پسرم خیلی خوشحال بود. من هم خیلی خوشحال بودم. با هم آمدیم صدرا، دانشگاه آزاد اسلامی. آمده بودیم بازیاش را ببینیم. کوارتر اول خیلی خوب بودند. عالی بازی کردند و حدود 29 بر 15 جلو افتادند. همه چیز خوب بود… تا اینکه رضا آمد روی نیمکت نشست.
مادر مکث میکند؛ مکثی سنگین که انگار دوباره او را به همان لحظه برمیگرداند. شاید 20 ثانیه هم نگذشته بود… ناگهان افتاد. از حال رفت. همه ریختند دورش. پزشک تیم آمد، اما امکانات لازم برای احیا وجود نداشت. وسیلهای نبود. CPR انجام میدادند. من هم خودم چند بار برای نجات پسرم تلاش کردم. به سینهاش میزدم و فریاد میکشیدم؛ میگفتم کمک کنید، یکی کاری بکنید.
این روایت فقط حکایت یک مادر داغدار نیست؛ روایت چند دقیقهای است که شاید هر ثانیه آن میتوانست سرنوشت یک جوان را تغییر دهد.
مادر رضا میگوید: آمبولانس آنجا نبود. بعد از تماسهای زیاد، اورژانس آمد. عملیات احیا را ادامه دادند، دستگاه وصل کردند و بعد رضا را به بیمارستان خاتمالانبیا بردند. من دیگر پشت در ماندم، بعد خبر فوت پسرم را به من دادند و حالا یک مادر مانده و خانهای که دیگر صدای رضا در آن شنیده نمیشود. نمیدانم چه بگویم، نمیدانم چه کار باید بکنم. فقط میپرسم چرا؟ چرا این اتفاق برای من افتاد؟
رضا رفت؛ اما یک مطالبه جدی باقی ماند
مرگ رضا کاظمی نباید تنها به چند پیام تسلیت ختم شود. این حادثه بار دیگر ضرورت جدی گرفتن ایمنی در مسابقات ورزشی را یادآوری میکند.
آیا میتوان مسابقهای را بدون حضور آمبولانس مجهز و تجهیزات لازم برای احیای قلبی ـ ریوی آغاز کرد؟
از نگاه جامعه خبرنگاران ورزشی، پاسخ روشن است: سلامت ورزشکار باید خط قرمز باشد. …
