فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، «عاشورا، یک «معرفت» و «احساس» است. ملّت ما، «احساس عاشورا» را دارد. میبینید در جلسات سینهزنى، وقتى بزرگها سینه میزنند، بچّهی هفت، هشت ساله هم بلند میشود، پیراهنش را مثلاً به کمرش میبندد، سینه میزند. این احساس عاشورا چیز خیلى خوبى است و هیچ فلسفه و فلسفهبافىیى هم جایش را نمیگیرد.» این بخشی از فرمایشات رهبر شهید انقلاب درباره احساس عاشورایی ملت ایران است، احساسی که در اربعین و زیارت اربعین بیشتر نمود عینی پیدا می کند، اما فلسفه اربعین چیست؟
در کتاب «جاذبه حسینی» که دربردارنده گزیده بیانات ایشان درباره حضرت زینب(سلاماللهعلیها) و اربعین حسینی آمده است:
«اربعین؛ پایهگذاری سنت زیارت و احیای یاد کربلا
اهمیت اربعین از کجا است؟ صرف اینکه 40 روز از شهادت شهید میگذرد، چه خصوصیتی دارد؟ خصوصیت اربعین به این است که در اربعین حسینی، یاد شهادت حسین(ع) زنده شد؛ و این بسیار مهم است.
شما فرض کنید اگر این شهادت عظیم در تاریخ اتفاق میافتاد، یعنی حسینبن علی(ع) و بقیه شهیدان در کربلا شهید میشدند، اما بنیامیه موفق میشدند همانطور که خود حسین(ع) و یاران عزیزش را از صفحه روزگار برافکندند و جسم پاکشان را در زیر خاک پنهان کردند، یاد آنها را هم از خاطره نسل بشر در آن روز و روزهای بعد محو کنند، آیا این شهادت فایدهای برای عالم اسلام داشت؟ یا اگر هم برای آن روز اثری میگذاشت، آیا این خاطره در تاریخ برای نسلهای بعد هم، برای گرفتاریها و سیاهیها و تاریکیها و یزیدهای دوران آینده تاریخ، اثری روشنگر و افشاکننده داشت؟!
اگر حسین(ع) شهید میشد، اما مردم آن روز و مردم نسلهای بعد نمیفهمیدند شهید شده، این خاطره چه اثری و چه نقشی میتوانست در رشد و سازندگی و هدایت و برانگیختگی ملتها و اجتماعات و تاریخ بگذارد؟
میدانید هیچ اثری نداشت. آری؛ حسین(ع) شهید میشد، خود او به اعلی علیین رضوان خدا میرسید؛ شهیدانی که کسی نفهمید و در غربت، سکوت و خاموشی شهید شدند، به اجر خودشان در آخرت رسیدند، روح آنها فتوح و گشایش را در درگاه رحمت الهی به دست آورد؛ اما چقدر درس و اسوه میشدند؟ شهیدان چقدر اسوه شدند؟ سیره آن شهیدی درس میشود که شهادت او و مظلومیت او را …
