به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سعید رشتیان درباره چرایی جسارت در تولید این مستند و ادای دین به تاریخ سیاسی ایران، نگاهی شخصی و در عین حال حرفهای داشت. او حسین شاهحسینی را نه فقط یک سوژه تاریخی، بلکه یک مرشد و چهره تأثیرگذار در زندگی شخصی و جمعی خود قلمداد کرد.
رشتیان گفت: «میدانستم که منوچهر مشیری، بهترین انتخاب برای تبدیل این احساس شخصی به یک اثر هنری ماندگار است. حالا که به تماشای نتیجه نشستهایم، معتقدم مشیری اثری روان، جسورانه و از نظر من درخور ستایش خلق کرده است؛ اثری که ادای احترامی است به بخشی از تاریخ سیاسی معاصر که نباید در غبار فراموشی بماند.» اهمیت روایت صادقانه
منوچهر مشیری، کارگردان این اثر، درباره چالشهای ساخت این مستند و نگاهش به حافظه تاریخی، از دشواریهای تولید و اهمیت روایت صادقانه گفت. او با اشاره به تقارن زمانی اکران فیلم با روزهای منتهی به ۲۸ مرداد، این مستند را نه تنها روایتی از زندگی حسین شاهحسینی، بلکه تلاشی برای بازخوانی حافظه تاریخی سیاسی ایران دانست.
او گفت: «در شرایطی که مستند در مواجهه با فقدان اسناد آرشیوی و فیلمهای متحرک دچار محدودیت است، این لکنت تصویر، خود به عنصری روایی بدل شده که مخاطب امروز را مستقیماً با خلأهای حافظه جمعی ما مواجه میکند.»
مشیری درباره دشواریهای مسیر تولید نیز گفت: «فیلم از هیچگونه حمایت دولتی برخوردار نبود و تمامی بار این اثر بر دوش خانواده شاهحسینی قرار داشت. حفظ و به تصویر کشیدن شخصیتی با چنین پیشینه پیچیدهای، بدون حمایت مستقیم و بیواسطه فرزندان ایشان ممکن نبود. اگر زاویه نگاه را تغییر دهیم و از منظر نزدیکان کسی که در بطن وقایع نهضت ملی حضور داشته به ماجرا بنگریم، با روایتی مواجه میشویم که پیش از این در لایههای پنهان تاریخ مسکوت مانده بود.» مستندی بینقص که به تفسیر نیاز ندارد
علیرضا حسینی، مستندساز و تهیهکننده، پس از تماشای «بچهی اودلاجان» آن را بهترین اثر کارنامه حرفهای منوچهر مشیری دانست. او معتقد است مستند پرتره بیش از هر چیز نیازمند …
