به گزارش خبرآنلاین محمدرضا حریری رئیس اتاق بازرگانی ایران و چین به روزنامه اطلاعات گفت: انقلاب جوان ما که گرایشات چپ نیمه دوم قرن بیستم، سوار آن بود، با جنگ ۸ ساله همراه شد. در جایی که باید این انقلاب شکل میگرفت و سر و سامان مییافت؛ با درگیری نظامی، امنیتی و سیاسی همراه شد که ۸ سال طول کشید. یعنی آنهایی که معمار انقلاب بودند نتوانستند به وضعیت اقتصادی برسند و این موضوع بعد از جنگ نیز ادامهدار شد.
این امنیتیشدن ناشی از جنگ، فرصتها و هزینههای زیادی به کشور تحمیل کرد و یک انقلاب جوانی که میزان فساد اقتصادیاش در کمترین زمان تاریخ معاصر خود از سال ۵۷ تا ۵۹ بود و در یک قرن اخیر هیچگاه به اندازه آن زمان نبود، فرصت بزرگی را از دست داد. چون رانتخوار پیش از انقلاب رفته بود و فرصت خوبی برای کشور فراهم شده بود که جنگ آن فرصت را از ما گرفت.
از سال ۶۸ به بعد هم اولویت بازسازی کشور بود و نمیشد درباره معماری اقتصاد صحبت کنیم و باید روزمرگی را دنبال میکردیم. ما برای اولینبار با شرایطی مواجه شده بودیم که السیهای(اعتبارنامه یا اعتبار اسنادی) ما را هیچ جایی قبول نمیکردند و اعتبار اسنادی ایران در دنیا صفر بود.
بعد از جنگ در فضایی قرار گرفتیم که اولویت اول کشور این بود که با هر روشی شده، کشور حرکت کند و روی پای خود بایستد. در دوره دوم دولت هاشمی هم موضوع ما سازندگی بود، چون ۱۲ سال همه چیز از بین رفته بود. پس اولویت ما نقشه راه دیپلماسی اقتصادی کشور نبود.
از اینجا به بعد نطفه برخی چیزها بسته شد؛ چون سروشکل اقتصادسیاسی کشور نیز در زمان جنگ به هم ریخته بود. آن زمان حرفهایی مطرح شد؛ مانند تجملگرایی و سهمبردن افرادی که انقلاب را ایجاد کردند از منافع انقلاب. بعد کم کم تبدیل شد به خصوصیسازی و واگذاری و این روند ادامه پیدا کرد؛ البته همان زمان نیز با فشارهای امنیتی خارجی هم مواجه بودیم؛ در نتیجه راه باز شد برای امتیاز دادن به …
