ایلان ماسک اعلام کرده است که این زمانبندی هنوز قطعی نیست و به آمادگی فنی و مجوزهای لازم بستگی دارد. اسپیسایکس باید از فیلترهای فنی، ایمنی و نظارتی عبور کند و هرگونه مشکل در آزمایشهای زمینی میتواند زمانبندی را تغییر دهد.
مهمترین تفاوت این پرواز با مأموریتهای قبلی، تلاش برای گرفتن مرحله بالایی قدرتمندترین سامانه موشکی تاریخ است. مرحله بالایی با نام استارشیپ، فضاپیمای ۵۲ متری است که در مأموریتهای گذشته معمولاً روی اقیانوس فرود میآمد.
اسپیسایکس پیشتر توانسته بود بخش پایینی سامانه موشکی (بوستر سوپرهوی) را با بازوهای برج مکازیلا بگیرد، اما گرفتن استارشیپ تاکنون هرگز انجام نشده است و از نظر مهندسی بهمراتب دشوارتر محسوب میشود.
در این مأموریت قرار است استارشیپ نخستین ماهوارههای ارتقایافته استارلینک را نیز به مدار زمین ببرد. اگر این بخش موفق باشد، استارشیپ برای نخستین بار محمولههای عملیاتی واقعی را در مدار مستقر خواهد کرد. گامی مهم که این سامانه را از یک پروژه آزمایشی به یک پرتابگر عملیاتی تبدیل میکند.
این برنامه پس از موفقیت نسبی پرواز سیزدهم مطرح شده است. در آن مأموریت، استارشیپ برای نخستین بار پس از بازگشت از فضا، سالم روی اقیانوس هند فرود آمد و حتی مدتی شناور باقی ماند. همین موضوع به مهندسان اسپیسایکس اعتماد بیشتری برای تلاش جهت بازگرداندن کامل مرحله بالایی داده است.
با این حال، گرفتن استارشیپ با برج یک چالش بسیار بزرگ است. فضاپیما باید پس از ورود مجدد به جو، سرعت خود را بهدقت کاهش دهد، موقعیتش را با دقت بسیار بالا کنترل کند و در نهایت بین بازوهای برج قرار گیرد. عملیاتی که حاشیه خطای بسیار کمی دارد.
منبع: اسپیس
۵۸۵۸ کد مطلب 2259765
