...سپس او را نقد کردم و بعدها دوباره به شریعتی بازگشتم/ درس‌هایی از مکتب بشیریه؛ فضا به هر طرف برود، از آن فاصله می ‏گیرم

 گروه اندیشه: دکتر محمدجواد غلامرضاکاشی، استاد دانشگاه علامه طباطبایی، در گفت و گوی زندگی نامه ای با وی که در شماره ۲۵ سیاست‌نامه منتشر شده، به دوره کودکی، اخذ الگوی شریعتی، نقد آن، و سپس بازگشت به آن، سپس تمسک جستن به الگوی فکری حسین بشیریه پرداخته و به عنوان دریافتی مهم از آموزش استادش بشیریه، بر ضرورت حفظ فاصله از گفتمان‌های غالب تاکید می‌کند و نشان می‌دهد چگونه اتخاذ موقعیت مخالفت در آموزش، ابزاری است برای آشکار ساختن کاستی‌ها و فرصت‌های ازدست‌رفته در هر دیدگاه. خلاصه این گفت و گو را می خوانید:

****

یکی، دو سال قبل از انقلاب، دست‌کم در محفلی که من در آن حضور داشتم، فضا، فضای درس، مشق، مدرسه و دانشگاه نبود. یک سال قبل از انقلاب می‏ خواستم دبیرستان را رها کنم. گرایش شدیدی داشتم که به حوزه بروم. اما مرحوم عین‏ صاد به من گفت که خیلی خوب است که می‏ خواهی به حوزه بیایی اما دیپلم ‏ات را بگیر و بعد بیا. گرفتن دیپلم واقعا باعث تغییر دنیای من شد و خیال حوزه رفتن از سرم پرید. وقتی که انقلاب شد و من دیپلم گرفتم، تمایلی برای رفتن به دانشگاه نداشتم و هیچ فعالیتی برای ورود به دانشگاه نداشتم.

احساس می‏ کردم فعالیت انقلابی با ورود به دانشگاه و تحصیل آکادمیک تناسبی ندارد. برادرم به زور برای من دفترچه گرفت و ثبت‏ نام کرد. من بدون حتی یک روز کسب آمادگی در کنکور شرکت کردم و در رشته «آمار و کامپیوتر» در انستیتوی تکنولوژی تهران، که بعدها به مجتمع شهید شمسی‏پور تغییر نام داد، قبول شدم. این رشته دومقطعی بود و بعد از پایان دوره کاردانی، با یک امتحان دیگر، دانشجو وارد دوره لیسانس می ‏شد. اما علایق ایدئولوژیک سیاسی من سبب شد پس از پایان دوران انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۶۲، دوباره در کنکور شرکت کنم و در رشته علوم سیاسی در دانشگاه تهران به تحصیلاتم ادامه دهم.

من هیچ‏گاه شریعتی را ندیدم و هیچ‌وقت هم حسینیه ارشاد نرفتم. در دوران نوجوانی هم با آن که اهل خواندن بودم اما بیشتر داستان و رمان می ‏خواندم؛ از کیهان بچه ‏ها تا کتاب ‏های داستان مانند آثار صمد بهرنگی. آشنایی ‏ام با شریعتی وقتی شروع شد که دیگر او فعال نبود. جزوه‏ های کوچکی از شریعتی منتشر می‏ شد که من آن ها را می‏ خواندم؛ …