به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از فرادید؛ دهه ۱۲۵۰ هجری خورشیدی است. ناصرالدینشاه [سالها] پس از حذف امیرکبیر و بحرانهای دوران میرزاآقاخان نوری، با دل بستن به اندیشههای نوگرایانه میرزا حسینخان سپهسالار، معروف به مشیرالدوله، او را به صدراعظمی منصوب میکند.
سالها، سالهای رخوت و رکود در جامعه ایران است. سرنوشت تلخ سیاستمداران نوگرا و دگراندیش، شاه قاجار را با این اتهام جدی مواجه کرده که او نمیخواهد جامعه ایرانی رخت نو بر تن کند و نسیم روشنگری و آزادی در این مملکت بوزد. بنابراین، با انتصاب این صدراعظم جدید که پیشتر سفیر ایران در عثمانی بود و به روشناندیشی شهره، به او مأموریت میدهد تا جان تازهای به کالبد جامعه ایران بدمد.
میرزا حسینخان با دست پر و برنامههای ریز و درشت کار خود را آغاز میکند. یکی از بخشهای اصلی طرحهای او، تغییر فضای تهران به عنوان پایتخت بود. او تصمیم میگیرد زمینه را برای ساخت عمارتهایی چشمگیر و چشمنواز فراهم کند که رشک خارجیها را برانگیزد. خود نیز پیشقدم میشود و با خرید قطعه زمینی در شرق میدان بهارستان کنونی، که در اصل متعلق به محمدحسنخان سردار ایروانی، معروف به سردار ماکویی، بود، به میرزا مهدیخان ممتحنالدوله شقاقی، معمار نامدار، مأموریت میدهد تا عمارتی باشکوه بسازد که بعدها به نام بهارستان و سپس به نام خود سپهسالار شهرت یافت.
زمین انتخابشده برای ساخت مجموعه عمارت، وسعتی حدود ۵۳ هزار متر مربع، یعنی بیش از ۵ هکتار، داشت. عملیات ساخت این عمارت ۶ سال به طول انجامید. در این میان، میرزا حسینخان سپهسالار در مشهد درگذشت و برادرش، یحییخان مشیرالدوله، کار ساخت را به پایان رساند.
معماری سازه
در معماری مسجد و مدرسه سپهسالار، از مدرسه چهارباغ اصفهان و مسجد ایاصوفیه استانبول الگو گرفته شده است. این بنا دارای الگوی چهارایوانی است.
شبستان تابستانی
این بخش، بزرگترین قسمت مسجد سپهسالار است که بیشتر به نام گنبدخانه شناخته میشود. شبستان تابستانی از گنبدی تشکیل شده که چهار ستون آن را نگه داشتهاند. این پایهها با کاشیهایی در رنگهای جذاب و طراحیهای خاص از طبیعت بیجان و پیکرهای انسانی تزئین شدهاند. این کاشیها با الهام از نقوش اروپایی ساخته شدهاند. در دو سوی گنبدخانه …
