آموزش و پرورش اطلاعیه داد

ترامپ روز چهارشنبه به وقت محلی در سخنانی هنگام بازدید از پروژه‌های ساختمانی در کاخ سفید، ادعاهای همیشگی خود درباره برنامه هسته ای صلح آمیز ایران را تکرار کرد و مدعی شد: ایران نمی‌تواند سلاح هسته‌ای داشته باشد. می‌دانید چرا؟ چون در صورت دستیابی به آن، از آن استفاده خواهد کرد.

رئیس جمهوری آمریکا ادعا کرد: ما اجازه دستیابی ایران به سلاح هسته ای را نخواهیم داد.

ترامپ در پاسخ به سوال خبرنگاری مبنی بر اینکه آیا مذاکرات با ایران را از سر خواهید گرفت؟ مدعی شد: شاید در مقطعی این کار را انجام دهیم، اما در حال حاضر اوضاع بسیار خوب است. البته شاید در مقطعی این کار را انجام دهیم.

این در حالی است که او روز سه شنبه در شبکه اجتماعی تروث سوشال گفت: هیچ گفت‌وگویی با ایران در حال انجام نیست و هیچ گفت‌وگویی برنامه‌ریزی نشده است.

رئیس‌ جمهوری آمریکا که به دلیل پیامدهای حمله پرهزینه خود به ایران به شدت تحت فشار افکار عمومی جهان و آمریکا قرار دارد، برای آرام کردن این فضای ملتهب بار دیگر ادعا کرد: کشتی‌ های بسیاری از تنگه هرمز که ما کنترل کامل آن را در اختیار داریم، عبور می‌کنند و حجم عظیمی از نفت از آن می‌گذرد!

ترامپ همچنین ادعا کرد: مردم در حال پیدا کردن مسیرهای جایگزین برای تنگه هرمز هستند. شما مسیرهای جایگزین را می‌شناسید: تگزاس، آلاسکا، لوئیزیانا. مردم برای خرید نفت به آمریکا می‌آیند.

ترامپ درباره کره شمالی نیز برغم آنکه این کشور درباره ادعای قبلی او مبنی بر دیدار با کیم جونگ اون رهبر کره شمالی اظهار بی اطلاعی کرده است، بار دیگر مدعی شد: با رهبر کره شمالی دیدار خواهم کرد!

رئیس‌جمهوری آمریکا در پاسخ به سوال دیگری درباره اینکه آیا با رهبر کره شمالی در حال تبادل نامه است یا خیر، اظهار نظری نکرد، اما گفت که رابطه خوبی با او دارد.

ترامپ جزئیات دیگری درباره دیدار احتمالی با رهبر کره شمالی ارائه نکرد.

او در نخستین دوره ریاست‌جمهوری خود چندین بار با کیم جونگ اون دیدار کرد و گفت آن دو در جریان تبادل نامه‌هایی که ترامپ آنها را «عالی» و «زیبا» توصیف کرده بود، رابطه بسیار نزدیکی دارند.

ترامپ پیش از این، خواستار کاهش برگزاری رزمایش‌های نظامی مشترک سالانه آمریکا و کره جنوبی از سوی وزارت جنگ آمریکا شده بود و رابطه خوب خود با کیم را دلیل این درخواست عنوان کرد.

رئیس‌جمهوری آمریکا همچنین درباره مذاکرات با دولت کانادا گفت: این گفتگوها به «توافقی بسیار منصفانه برای هر دو طرف» منجر شده است.

ترامپ افزود: «کشاورزان ما بسیار خوشحال خواهند شد و تولیدکنندگان ما نیز بسیار خوشحال خواهند شد.»

وی خاطرنشان کرد که این توافق منوط به «نهایی شدن اسناد» است و تعرفه‌هایی که قرار بود از ساعت ۱۲:۰۱ بامداد چهارشنبه اجرایی شوند، برای سه روز به حالت تعلیق درآمده‌اند تا فرصت لازم برای نهایی شدن این اسناد فراهم شود.

ترامپ همچنین گفت که با مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا که پیش‌تر با او اختلافاتی داشته است، «گفتگوی بسیار خوبی» داشته است.

رئیس جمهوری آمریکا در پاسخ به سوالی درباره پروژه جنجالی سالن رقص کاخ سفید و احتمال رای دیوان عالی آمریکا علیه این پروژه، گفت: نمی توانم تصور نمی‌ کنم دیوان عالی علیه ما رای دهد. امیدواریم چنین اتفاقی نیفتد. نمی‌توانم تصور کنم که چنین اتفاقی رخ دهد.

انتهای پیام

فاطمه محمودآبادی در سایت صبح ساحل (هرمزگان) نوشت: ««شرمنده زن و بچه‌م شدم»؛ خواندن این جمله مانند شنیدنش دردناک است اما روایت برخی از کسانی است که در جریان جنگ بیکار شدند. ساکنان جزیره‌ی هنگام از زمره‌ی همین افرادند که صیادی و گردشگری، تنها راه‌های امرار معاش‌شان از زمان آغاز جنگ لطمه خورد و این آسیب همچنان ادامه دارد.

جزیره هنگام از سه روستای هنگام قدیم، غیل و هنگام جدید تشکیل می‌شود؛ از نهم اسفند ماه تا کنون مجموعا شش بار «هنگام جدید» هدف حمله قرار گرفت و در باقی موارد صداهای رعب‌آور، تقریبا هرشب شنیده می‌شد اما اهالی از منشا صداها اطلاعی نداشتند. دو اصابت در قسمتی از جزیره که مشرف به ساحل است، اتفاق افتاد که در پی آن سایبان صیادی، هشت قایق اهالی، ساختمان دهیاری و دو منزل مسکونی کاملا تخریب شدند.

سقف یک خانه نیز متحمل خسارت جدی شده بود. ترکش‌های برخورد نیز به وسایل زندگی مردم، شیشه‌ها، کولرها، منبع‌های آب و قایق‌ها آسیب گسترده‌ای وارد کرد. در داخل جزیره چهار اصابت دیگر به شدت احساس شد که اطراف دکل مخابرات خرابی‌هایی به بار آورد. گزارش پیش رو روایت سفر به جزیره هنگام و گفتگو با تعدادی از اهالی است که زندگی بر آن‌ها سخت می‌گذرد.

یلدای سیاه قشم

از اسکله شهید ذاکری قشم تا اسکله کندالو هنگام، ۴۰ دقیقه‌ای در مسیر بودیم. راننده اسنپ که ما را تا کندالو می‌رساند به خلوتی جزیره و نبود مسافر اشاره کرد. آخرین مسافری که به «هنگام» برده بود را در خاطر نداشت. کمی فکر کرد و گفت قبل از شروع جنگ، گردشگر جا به جا می‌کرده و طی سالیان شغلش همین بوده است اما از زمان آغاز جنگ یعنی نهم اسفند ۱۴۰۴ تاکنون گردشگری به جزیره نیامده و او هم راننده اسنپ شده است.

در ادامه مسیر از شب تلخ و تمام‌نشدنی قشم گفت؛ ۸ مرداد ماه. آمریکا در این تاریخ با بمب هزار تنی مجاور یک منزل مسکونی در محله چاه تنگوی قشم را مورد هدف قرار داد که در پی آن سه عضو خانواده‌ای جان خود را از دست دادند.

حالا راننده اسنپ قشمی از آن شب می‌گفت:«ما در نزدیکی محله چاه تنگو زندگی می‌کنیم. آنقدر نزدیک که موج انفجار من و همسرم را در خانه تکان داد و به سمتی پرت شدیم. به جرات می‌گویم که آن شب تا صبح، تمام قشم بیدار بودند. برق هم نداشتیم. صدای گریه بچه‌ها همه جا شنیده می‌شد. شب وحشتناکی بود. هرگز آن شب فراموش نمی‌شود».

تن ترکش‌خورده‌ی کندالو

به کندالو رسیدیم. دریا آرام بود و قایق‌ها در گوشه و کنار اسکله پهلو گرفته‌ بودند. شیشه‌های شکسته‌ی ساختمان محل انتظار مسافران در اطراف به چشم می‌خورد. قسمت‌هایی از سایبان نیز فروریخته و یکی از لنگرگاه‌ها کاملا از بین رفته بود. بعدها از بومیان شنیدیم که حملات دشمن به شناورسازی مجاور اسکله و موج انفجار باعث این خسارت‌ها شده است.

حالا مردم از این محل می‌ترسند و محل استقرار قایق‌هایی که مسافران را به جزیره می‌برند کمی آن‌طرف‌تر رفته است. یک قایق ما را به جزیره برد و از همان ابتدای ورود، آثار جنگ مشخص بود. ساختمان دهیاری هنگام، درست در ورودی جزیره قرار داشت؛ جایی که هر مسافری قبل از هر چیز از کنار این ساختمان می‌گذشت. حالا اما از آن چیزی نمانده؛ دیوارهایش پر از حفره‌های ترکش‌اند، اثری از پنجره و درهایش نیست و سقف هم آسیب دیده. آواری که مقابل درها روی هم تلنبار شده بود، از شدت خسارت وارده حکایت داشت. همان‌طور که به این ویرانی خیره شده بودیم، چند تن از اهالی محلی به جمع ما پیوستند.

دِگَه خونه‌ای نینِن

داستان خانه‌ی «حوا اربابی» {که همه او را خاله حوا صدا می‌زنند} را از زبان خودش شنیدیم. حدود ۶۰ سال دارد. سال‌های سال شغلش صیادی بوده و او را اولین زن صیاد ایران می‌خوانند. هشت-نه قایقی که جلوی خانه‌اش بود هدف حمله‌ی هوایی قرار گرفت و خانه گلی خاله حوا را نیز ویران و غیرقابل سکونت کرد. خاله حوا در میان آوار خانه‌ش به زبان محلی گفت:«خونه‌مو خراب شو کردن. دگه خونه‌ای نینن. الان اسکان، خونه خواهمُم. ای هم یکسال ای جا بدون اجار نِشتم. خواهمَم خرجی‌ شَه خونه خو به گردشگر اجاری ‌شَدا. تا چقدر به مِه طاقت اکن؟ مه همین چیزونی که از خونه‌م در هوندن باش تکه‌پاره‌ن. قابلمه‌اون همه ترکشی خوردن. سه تا کولر تو ای خونه هسته زیر آوار رفتن. همه چیزوم زیر آوار بودن».

۱۲ فروردین ۱۴۰۵ حدود ساعت چهار عصر اصابت رخ داد. خاله حوا قبل‌تر با توجه به شرایط جنگی به میناب رفته بود و آنجا در زمین‌های کشاورزی کار می‌کرد. خاله حوا به قول‌های مسئولانی که برای بازدید خانه‌اش آمده‌ بودند، امید دارد:«همه مسئولان یه قولی‌ دادن. ان‌شالله که درست بشد. با کمبود اسازیم فقط جنگ تموم بشد؛ مردم راحت بشن».

خاله حوا خانه و زندگیش را از دست داده، اما نه امیدش را و نه قوت بازویش را. پس از اینکه غم دلش را با ما درمیان گذاشت، نمازش را خواند. سربندش را بست و به دریا رفت تا روزی‌اش را از دریا بگیرد.

«آقای مسئول اقدام کن؛ شکممون خالیه»

با وجود تلاش‌ اهالی برای پاکسازی محل اصابت، تکه‌های قایق‌ها‌ در تمام گوشه و کنار قابل مشاهده بود. از قایق «ابوطالب زارعی»- جوان ۲۵ ساله‌ی هنگامی- که آن را با وام ازدواج و فروش وسیله خریده و قرار بود نان خانه‌ی تازه‌اش را بدهد هم چیزی باقی نمانده بود. فرزندی در راه دارد و نگران است نتواند هزینه زندگیش را فراهم کند. اندوه درونش را پنهان نکرد به زبان ‌آورد:«از قایقم هیچی باقی نموند، کامل سوخت. مسئولان فعلا وعده وعید می‌دن و پیگیری‌هامم به جایی نرسیده. حتی پول پرداخت وام ازدواجمم ندارم. بیکارم. وسیله‌ای ندارم برم دریا. از مسئولین می‌خوام یه اقدامی کنن. خانومم بارداره و پول یه آزمایشش رو هم ندارم. اجاق گازی که خیرین دادن رو فروختم تا بتونم ببرمش سونوگرافی. نمی‌خوام بچه‌م سختی بکشه. همه زندگیم رو گذاشتم قایق خریدم که شرمنده خانواده‌م نباشم. از مسئولین خواهش می‌کنم میان بازدید یک کاری-اقدامی برای ما انجام بدن که ما شرمنده زن و بچه‌مون نباشیم».

صیادی و گردشگری تنها راه امرار معاش هنگامی‌ها است که شرایط جنگی هردو را مختل کرد. یکی دیگر از صیادان هنگامی که قایقش را دست داده گفت:«هیچ مسئولی نیومد بگه شما که قایقتون رو از دست دادین چی می‌خورین و چه جوری زندگی رو سر می‌کنین؟ به ما می‌گن وام بگیرید با کدام درآمد وام بگیریم؟ گردشگری که تعطیله؛ از موتور و سه‌چرخ همه بیکار شدن؛ با یه قایق چهار- پنج نفر میرن صیادی ۵۰۰ تومن-یه تومن درمیارن؛ باز هم راضی هستیما اما مسئولی که میای هنگام یا می‌فرستنت، یکم برای مردم دلسوزی کن. آقای مسئول اگه صدای ما رو میشنوی اقدام کن. ما شکممون خالیه. بچه‌هامون لباس و امکانات و رفاه ندارن. زندگی یعنی رفاه و آرامش، آرامش داریم اما در سختی».

کرکره‌های پایین بازار

بازارچه‌ی محلی هنگام، جایی بود که تا پیش از جنگ، صنایع دستی و زیورآلات دست‌ساز از صدف و مرجان، سبدهای بافته‌شده از الیاف نخل و محصولات دریایی مثل ماهی خشک و میگوی خشک‌شده به روش‌های محلی، به فروش می‌رفت و به دست گردشگرها می‌رسید. اما اکنون از آن رونق، آبادی و رنگ و لعاب ردی باقی نمانده و کرکره‌ها همه پایین بودند. این بازارچه‌ی رو به دریا و ساحل طلایی جزیره، یکی از محبوب‌ترین و شلوغ‌ترین نقاط جزیره در زمان رفت و آمد مسافران به شمار می‌رفت.

به گفته اهالی، حتی در تابستان‌های داغ جنوب روزانه حداقل ۱۰ قایق، گردشگر و مسافر به جزیره می‌آورد. زنان سختکوش هنگامی، آن را سامان داده بودند؛ هر روز بساط دستفروشی‌شان را پهن و از دل همین بازارچه، روزی خانواده‌شان را تامین می‌کردند؛ حالا اما هیچ شباهتی به روزهای اوج خود نداشت و جز خاکروبه و تلی از زباله چیز دیگری نبود.

کوچ اجباری از جزیره

پیمایش میدانی جزیره را با همراهی یکی از اهالی که با موتور سه‌چرخ خود گردشگران را جابه‌جا می‌کرد، پیش بردیم. او که سرپرست یک خانواده چهارنفره است درباره فشار اقتصادی که بر اثر جنگ متحمل شده بود گفت:«جزیره هنگام گردشگریه و از اوایل جنگ که دیگه گردشگر نیومد بخش زیادی از مردم بیکار شدن. خانورهایی بودن که به خاطر این وضعیت برای همیشه از هنگام رفتن؛ هنوز هم هستن کسایی که قصد دارن جزیره‌رو ترک کنن.

وقتی شغلی نداشته باشیم مجبور می‌شیم بریم. هیچ درآمدی نداریم. دوست ندارم برم ولی وقتی نتونم پولی دربیارم چیکار کنم؟ دلم برای بچه و خانمم می‌سوزه. از مسئولان خواهش می‌کنم جزیره رو رها نکن. وقتی بمیریم نیازی نداریم شما بیاید کمکمون کنید. اگر واقعا دلتون برای جزیره می‌سوزه تو رو خدا به دردش گوش کنید. یه راهکاری بدید. بذارید گردشگر با شرایط و ضوابط بیاد یا یک شغلی ایجاد کنید».

«هوشنگ عباس‌نژاد» معتمد اهالی جزیره هنگام، فعال اجتماعی که رئیس اسبق شورای جزیره نیز بوده با اشاره به کوچ اجباری برخی از خانوارها گفت: «بله دو سه خانوار به دلیل اینکه قسط داشتند و مخارجشان تامین نمی‌شد برای کار نقل مکان کردند اما اگر اوضاع بهتر شود دوباره برمی‌گردند». عباس‌نژاد در ادامه به بیکاری جوانان جزیره به دلیل شرایط موجود اشاره و اظهار کرد:« ۶۰ درصد هنگامی‌ها صیاد و ۴۰ درصد از طریق گردشگری هزینه زندگیشان را تامین می‌کنند.

الان گردشگری به صفر رسیده است. صید و صیادی هم از قبل جنگ با مشکلاتی از جمله صیدهای مخرب دست و پنجه نرم می‌کرد؛ اکنون نیز وضعیت به خاطر شرایط جنگی بدتر شده است. صیادها نمی‌توانند به آب‌های عمیق بروند چون ریسکش بالاست و به‌ همین علت صید خوبی ندارند. مجبورند برای ۳-۴ کیلو ماهی آن هم اگر گیرشان بیایند سه-چهارنفری به دریا بروند هنگام حدود ۱۲۰ فروند شناور صیادی دارد که طی جنگ تحمیلی سوم تقریبا ۲۵ تا ۳۰ قایق از بین رفت و اهالی متضرر شدند».

او با اشاره به تعطیلی بازارچه محلی، بومگردی‌ها، کافه‌ها و غذاخوری‌ها گفت: «بخشی از خانم‌ها در هنگام سرپرست خانوار و صیاد هم هستند. این‌ها در غرفه‌های بازارچه محلی، فعالیت می‌کردند و وقتی دریا خراب بود اندوخته‌ای برای خود داشتند لذا موضوع بیکاری در جزیره جدی است. شرایط جنگی زندگی همه ایرانی‌ها را تحت شعاع قرار داده و مردم حوزه خلیج فارس خیلی بیشتر با این مسئله درگیرند».

عباس‌نژاد درباره کمکی‌ها و حمایت‌هایی که طی این مورد صورت گرفته است، گفت:«دو سه بار از طریق شورا و دهیاری و همراهی خیرین بسته معیشتی شامل برنج-روغن به واجدین شرایط داده شد. به زودی هم دو گروه خیرین قرار است بسته معیشتی به مردم بدهند».

در هنگام، هیچ‌کس منتظر معجزه نیست. به کمک همان سرسختی‌ای که همیشه در رگ‌های اهالی جزیره جاری بوده هنگام زیر بار جنگ هنوز سرپا مانده است. تنها یک خواسته دارند اینکه مسئولان پس از عکس‌های یادگاری، اقدامی کنند و جزیره و مشکلاتش را فراموش نکنند.»

انتهای پیام

کی‌یف و مسکو در طول جنگی که در سال ۲۰۲۲ آغاز شد، مرتبا تبادل اسرای جنگی را انجام داده‌اند، در حالی‌که در مورد شرایط هرگونه توافق صلح از هم فاصله زیادی دارند.

طبق گزارش خبرگزاری ریانووستی، وزارت دفاع روسیه عصر چهارشنبه گزارش داد: در تاریخ ۱۹ اوت، ۱۰۳ نظامی روس از سرزمین‌های تحت کنترل رژیم کی‌یف بازگردانده شدند. در عوض، ۱۰۳ اسیر جنگی نیروهای مسلح اوکراینی نیز منتقل شدند.

وزارت دفاع روسیه در ادامه افزود: امارات متحده عربی میانجیگری بشردوستانه انجام داده و نظامیان روس در حال حاضر در بلاروس هستند.

ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین هم در کانال تلگرامی خود نوشت: اوکراینی‌هایی که به خانه منتقل شده‌اند شامل نظامیانی از نیروهای مسلح، سرویس مرزبانی دولتی و گارد ملی بوده‌اند.

انتهای پیام

انتخاب رشته تحصیلی، نقطه‌ عطفی در زندگی هر نوجوانی است؛ یک تصمیم بزرگ که نه تنها سال‌های پیش رو در مدرسه و دانشگاه، بلکه آینده شغلی و حتی کیفیت زندگی او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این انتخاب، مانند قدم گذاشتن در جاده‌ای پر پیچ و خم است که هر گام آن، سرنوشت‌ساز است.

​والدین و نوجوانان در این مرحله حساس، اغلب با چالش‌های بزرگی روبه‌رو هستند.

از فشارهای بیرونی و انتظارات جامعه گرفته تا سردرگمی در مورد استعدادها و علایق درونی. اما آیا این تصمیم باید منبع اضطراب و نگرانی باشد؟ یا می‌توان آن را به یک فرصت طلایی برای خودشناسی، کشف توانایی‌ها و برنامه‌ریزی آگاهانه تبدیل کرد؟

​در این مطلب، قصد داریم با ارائه راهکارهای عملی و گام به گام به شما کمک کنیم تا این مسیر دشوار را به یک تجربه مثبت و سازنده تبدیل کنید. ما به شما نشان می‌دهیم که چگونه می‌توانید با هوشمندی، نوجوان خود را در این فرآیند مهم همراهی کرده و به او کمک کنید تا با آگاهی کامل، بهترین انتخاب را برای آینده خود داشته باشد.

چرا انتخاب رشته یک چالش بزرگ است؟

انتخاب رشته تحصیلی و شغلی یکی از مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین تصمیماتی است که هر نوجوان باید بگیرد. این انتخاب صرفاً به معنای تعیین چند سال آینده نیست، بلکه پایه و اساس زندگی بزرگسالی و آینده شغلی فرد را شکل می‌دهد. اما چرا این تصمیم تا این حد دشوار است؟

۱. فشارهای اجتماعی و خانوادگی: بسیاری از نوجوانان با انتظارات والدین، جامعه یا حتی دوستان خود روبه‌رو هستند. این فشارها می‌تواند باعث شود که فرد به جای علاقه‌مندی‌های واقعی خود، مسیری را انتخاب کند که مورد تأیید دیگران است.

 ۲. ناآگاهی از توانایی‌ها و علاقه‌ها: در دوران نوجوانی، شناخت از خود هنوز کامل نشده است. نوجوان ممکن است نداند واقعاً به چه چیزی علاقه دارد یا در چه زمینه‌هایی استعداد دارد.

۳. اطلاعات ناکافی: بسیاری از نوجوانان اطلاعات دقیقی درباره رشته‌های تحصیلی، بازار کار، و مشاغل آینده ندارند. این ناآگاهی باعث می‌شود که تصمیم‌گیری برایشان مبهم و گیج‌کننده باشد.

گام‌های عملی برای کمک به نوجوانان در انتخاب رشته:

به عنوان یک والد یا مشاور، نقش شما در این فرآیند بسیار حیاتی است. در ادامه به گام‌های عملی برای کمک به نوجوانان می‌پردازیم:

۱. خودشناسی و کشف استعدادها:

_ تست‌های استعدادیابی: نوجوان را تشویق کنید تا در تست‌های شخصیت‌شناسی و استعدادیابی معتبر مانند تست هالند یا MBTI شرکت کند. این تست‌ها به او کمک می‌کنند تا تیپ شخصیتی، ارزش‌ها و علایق خود را بهتر بشناسد.

_ گفت‌وگو و مشاهده: با نوجوان خود صحبت کنید. از او بپرسید چه فعالیت‌هایی او را هیجان‌زده می‌کند؟ چه کتاب‌هایی می‌خواند؟ در چه کارهایی به صورت طبیعی خوب است؟ مشاهده کنید که در اوقات فراغت خود به چه چیزهایی می‌پردازد.

۲. جمع‌آوری اطلاعات و شناخت مسیرها:

_ جست‌وجو و تحقیق: به نوجوان کمک کنید تا درباره رشته‌های مختلف تحصیلی، دروس اصلی و دانشگاه‌های مربوطه تحقیق کند.

_ مصاحبه با متخصصان: یکی از بهترین راه‌ها برای شناخت یک شغل، گفت‌وگو با کسانی است که در آن زمینه فعالیت می‌کنند. نوجوان را تشویق کنید تا با افراد موفق در رشته‌های مورد نظرش صحبت کند. این کار به او دیدگاهی واقعی از آن شغل می‌دهد.

_ بازدید از مراکز کاری: اگر امکان دارد، همراه با نوجوان خود از محیط‌های کاری مختلف مانند یک کارگاه مهندسی، یک دفتر وکالت یا یک استودیو هنری بازدید کنید.

۳. تصمیم‌گیری و انتخاب نهایی:

_ انتخاب‌های موقت: به نوجوان بگویید که انتخاب رشته، یک تصمیم نهایی و غیرقابل تغییر نیست. او می‌تواند در دانشگاه یا حتی پس از فارغ‌التحصیلی، مسیر خود را تغییر دهد. این دیدگاه از اضطراب او می‌کاهد.

_ تراز کردن استعدادها و واقعیت‌ها: به نوجوان کمک کنید تا بین علاقه‌هایش، استعدادهایش و واقعیت‌های بازار کار تعادل برقرار کند. او باید شغلی را انتخاب کند که نه تنها به آن علاقه دارد، بلکه می‌تواند در آن موفق شود و از طریق آن امرار معاش کند.

 نقش مدرسه و مشاوران تحصیلی:

مدارس و مشاوران تحصیلی نقش بسیار مهمی در این فرآیند دارند. آن‌ها باید:

_ کارگاه‌های آموزشی: کارگاه‌های آموزشی برای معرفی رشته‌های تحصیلی و مشاغل مختلف برگزار کنند.

_ مشاوره فردی: به نوجوانان کمک کنند تا با یک مشاور متخصص صحبت کنند و به صورت فردی به تحلیل استعدادها و علایق آن‌ها بپردازند.

_ ارتباط با والدین: در جلسات مشترک با والدین، اطلاعات لازم را برای کمک به نوجوان در اختیار آن‌ها قرار دهند.

نتیجه‌گیری:

نگاهی به آینده انتخاب رشته و مسیر شغلی، فرآیندی است که نیاز به صبر، تحقیق و خودشناسی دارد. مهم‌ترین وظیفه ما به عنوان بزرگ‌ترها، این است که به جای تحمیل انتخاب‌های خود، فضایی امن و حمایتی برای نوجوان ایجاد کنیم تا او بتواند با آگاهی و اطمینان، بهترین تصمیم را برای آینده‌اش بگیرد. این انتخاب، نه تنها آینده شغلی او را تضمین می‌کند، بلکه به او کمک می‌کند تا به فردی مستقل، مسئول و خوشحال تبدیل شود.

نکته پایانی: برای اینکه یک انتخاب موفقیت‌آمیز داشته باشید، باید روی سه اصل اساسی تمرکز کنید: علاقه، استعداد و ارزش‌های شغلی. هر چه این سه مورد با هم هم‌پوشانی بیشتری داشته باشند، احتمال موفقیت و رضایت شغلی بالاتر خواهد بود.