الهه جعفرزاده: این تصور سالهاست میان بسیاری از مردم وجود دارد: «اگر لیزیک عمل خوبی است، چرا بعضی چشمپزشکان خودشان آن را انجام نمیدهند؟» همین پرسش گاهی به شایعاتی دامن میزند که گویا متخصصان چشم به این جراحی اعتماد ندارند یا آن را برای دیگران توصیه میکنند اما برای خودشان نه. اما آیا واقعاً ماجرا همین است؟
دکتر محمود نقوی، متخصص مطرح چشمپزشکی، معتقد است پاسخ این سؤال را باید در سن افراد، زمان انجام عمل و پدیدهای به نام «پیرچشمی» جستوجو کرد؛ موضوعی که معمولاً در تبلیغات پرزرقوبرق حذف عینک کمتر درباره آن صحبت میشود.
«سن» فقط یک عدد نیست/ افزایش سن، آغازگر چالشهای سلامتی
نقوی، در یک مصاحبه ویدئویی که اخیراً از او در شبکههای اجتماعی منتشر شده، معتقد است مسیر طولانی آموزش پزشکی باعث میشود بسیاری از چشمپزشکان زمانی وارد زندگی حرفهای شوند که دیگر فاصله زیادی تا دهه چهارم زندگی ندارند.
او میگوید: «خیلی از ما بعد از اینکه درسمان تمام میشود، دوره سربازی، طرح، تخصص و همه این مراحل را میگذرانیم و سنمان میرسد به حدود ۳۰ یا ۳۰ و چند سالگی. در واقع یا باید همان زمانی که تازه دوره تحصیلمان تمام شده عمل کنیم، یا وقتی سنمان به ۳۰ و چند سالگی و بعضاً نزدیک ۴۰ سالگی میرسد که کمکم به پیرچشمی نزدیک میشویم.»
همین نکته، به گفته او، یکی از دلایل اصلی تفاوت تصمیم پزشکان با بسیاری از مراجعهکنندگان جوانتر است.
حذف عینک همه چیز را حل نمیکند
یکی از نکاتی که کمتر درباره آن صحبت میشود، این است که لیزیک نمیتواند روند طبیعی افزایش سن را متوقف کند. تقریباً همه افراد، دیر یا زود، با پدیدهای به نام پیرچشمی مواجه میشوند؛ وضعیتی که معمولاً از حدود ۴۰ سالگی آغاز میشود و باعث میشود دید نزدیک، بهویژه هنگام مطالعه یا انجام کارهای ظریف، دشوارتر شود.
این چشمپزشک میگوید: «الان من عینک را با توجه به شماره چشمم برای تماشای فاصله دور میزنم، اما اگر بخواهم مطالعه کنم یا جراحی انجام دهم، عینکم را برمیدارم تا بهتر ببینم. اگر در سنی که نزدیک به پیرچشمی هستم عمل کنم، آن وقت برای کار اصلیام که جراحی و مطالعه است باید عینک بزنم. به همین خاطر فایده و سود زیادی نمیبرم.»
به زبان ساده، فردی که در ۲۵ یا ۳۰ سالگی …
