نرگس کیانی: میان «خریدن این نسخهها ( DVD سنتوری) از نظر شرعی حرام است و صاحبان فیلم راضی نیستند.» (داریوش مهرجویی- بهمن ۱۳۸۶) تا «نسخه اصلی فیلم سینمایی «بیداد» در کانال یوتیوب خودم» (سهیل بیرقی- ۱۸ مرداد ۱۴۰۵)، با ۱۹ سال فاصله، نقطه اشتراک، کلاف سردگم «پروانه نمایش فیلم» است و نقطه افتراق، دو نوع واکنشِ از اساس متفاوت نسبت به عدم صدور این پروانه.
عدم صدور پروانه نمایش «سنتوری»، ۱۹ سال پیش، علیرغم اعتراض و درخواست رسیدگی از سوی زندهیاد داریوش مهرجویی (کارگردان) و زندهیاد فرامرز فرازمند (تهیهکننده)، کانون کارگردانان ایران، اتحادیه تهیهکنندگان، مجمع تهیه و تولید فیلم ایران و... در نهایت به انتشار ناگهانی DVD غیرقانونی اما باکیفیت این فیلم در بساط دستفروشهای همه شهرهای ایران منتهی شد. انتشار نسخه باکیفیت «بیداد» که ۲۴ مهر ۱۴۰۱ نخستین خبر با عنوان «اخذ پروانه ساخت» در مورد آن منتشر شد و براساس اطلاعات تیتراژ محصول سال ۱۴۰۳ است -فارغ از کیفیت هنری اثر که موضوع این گزارش نیست- توسط سهیل بیرقی؛ کارگردان این فیلم که تهیهکنندگی آن را نیز بر عهده دارد، در کانال یوتیوب او صورت گرفت، بی آن که خود را ناگزیر از چشمانتظاری برای تعیین تکلیف «پروانه نمایش» از سوی معاونت ارزشیابی و نظارت سازمان امور سینمایی بداند. ناگزیر از چشمانتظار ندانستن خود برای تعیین تکلیف از سوی معاونت ارزشیابی و نظارت و انتشار نسخه باکیفیت اثر توسط کارگردان البته نخستین بار نیست که در سینمای ایران اتفاق میافتد و رد پای آن را میتوان دست کم تا آذر ۱۳۸۸ پی گرفت. فیلم مرا بدون پرداخت هیچ هزینهای میبینید؟ حلال شماست...
بهمن قبادی که در سال ۲۰۰۰ (۱۳۷۸) با نخستین فیلم بلند سینمایی خود؛ «زمانی برای مستی اسبها» در جشنواره فیلم کن برنده جایزه دوربین طلایی شد، دو سال بعد با دومین فیلمش؛ «آوازهای سرزمین مادریام» (۱۳۸۰) در جشنواره فیلم شیکاگو کسب موفقیت کرد، سومین فیلمش؛ «لاکپشتها هم پرواز میکنند» (۱۳۸۳) ضمن کسب جایزه اصلی جشنواره سن سباستیان اسپانیا از سوی سینمای ایران برای شرکت اسکار معرفی شد و در چهارمین فیلم بلند خود؛ «نیوه مانگ» (۱۳۸۵)، به مناسبت دویستوپنجاهمین سالگرد تولد ولفگانگ آمادئوس موتزارت، به سراغ موسیقی کردها و صدای زنان رفت و به همراه «پسرم» به کارگردانی …
