به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایسنا، او از اجرای این نمایش در مقطع جنگی و مشکلات اجرای نمایشهای بزرگ و پرجمعیت میگوید و تاکید دارد که در فضای پرهیاهو و پر سر صدای فعلی، دوست دارد تماشاگران را به سکوت و سکون نمایش دعوت کند و این خود یکی از خطرات بزرگ اجرای «آتشسوزیها» در تالار اصلی مجموعه تئاترشهر است.
ـ اواخر سال ۱۴۰۳ گفتید تصمیم به اجرای نمایشنامه «آتشسوزیها» دارید و در این فاصله، دو جنگ را در کشور خودمان از سر گذراندیم. این تجربه عینی چقدر نگاه شما را به این متن تغییر داد؟
این متن جزو نمایشنامههایی بود که به اجرای آن فکر میکردم و همین موضوع جنگ و بعضی دلایل دیگر سبب اجرای آن شد. بعد از اتفاقات سال ۱۴۰۱ تقریبا همه از جمله خود من خیلی کار نکردیم. متنهای خیلی زیادی بود که میخواستم و میخواهم کار کنم که در آن زمان با توجه به شرایط، نمیشد. حالا هم قصد داشتم متن دیگری کار کنم و اصلا قراردادم برای اجرای یک متن دیگر بود ولی همین دو جنگی که پشتسر گذاشتیم، سبب شد که محکم بر سر اجرای این نمایشنامه بمانم و فکر کنم که اتفاقا الان زمان اجرای آن است و به نظرم یکی از نکات مثبت کار همین است که در دل جنگی که همه ما را درگیر کرد، روی صحنه میرود.
ـ چه دلایل دیگری؟
دلیل دیگری که اصلا به جنگ و مسائل آن ربطی ندارد، سختی این متن است. این نمایشنامه در خوانش، بسیار زیباست ولی وقتی به عنوان کارگردان و گروه اجرایی بخواهید این نوشتهها را از روی کاغذ بردارید و تبدیل به اجرا بکنید، کار بسیار پیچیدهای میشود و این یکی از دلایل انتخاب آن بود. من همیشه به دنبال شیطنت در اجرا هستم، حتی حالا که سنم بالای ۴۰ رفته، همچنان معتقدم باید در کار شیطنت وجود داشته باشد حتی در سالن اصلی تئاترشهر و حتی در اجرای نمایشهایی که با عنوان تئاتر حرفهای شناخته میشوند که عموما این شیطنتها را برنمیتابد ولی من میگویم که چرا هنوز میشود در برخورد با متن و روی صحنه، شیطنت و بازیگوشی کرد، حتی با وجود همه قواعدی که وجود دارد. وقتی در سالن اصلی تئاترشهر اجرا میکنید، باید حواستان به تماشاگر و بازیگر باشد چون نمیتوانید آزمون و خطاهایی را که در سالنهای کوچک داشتهاید، در این سالن هم انجام بدهید ولی خوشبختانه این اتفاق در گروه ما افتاد.
ـ …
