اکوایران: ترامپ با وعدهها و تهدیدها طوری رفتار میکند که گویی در حال انجام یک بازی بزرگ بلوفزنی است؛ اما پیشبینیناپذیر بودن در یک ائتلاف با پیشبینیناپذیر بودن در یک معامله املاک تفاوت بسیار زیادی دارد. هفته گذشته، زلزله ژئوپلیتیکی کوچکی خاورمیانه را لرزاند. عربستان سعودی و ترکیه، دو کشوری که بخش عمدهای از دهه گذشته را به طور آشکارا در نزاع با هم بودند، متعهد شدند در صورت جنگ، به دفاع از یکدیگر بپردازند. آنها به همراه پاکستان «توافقنامه دفاع مشترک مکه» را امضا کردند و در قالبی شبیه به ناتو اعلام کردند که حمله به یکی از اعضا، حمله به همه اعضا تلقی خواهد شد.
پاکستان و عربستان سعودی مدتهاست روابط امنیتی نزدیکی دارند؛ اما عربستان سعودی و ترکیه رقبای سرسخت منطقهای بودهاند و بر سر قطر، مصر، اخوانالمسلمین و بیش از همه، قتل جمال خاشقجی در استانبول با یکدیگر درگیر شده بودند؛ قتلی که به نظر میرسید رجب طیب اردوغان، رئیسجمهور ترکیه، مستقیماً ولیعهد عربستان، محمد بن سلمان، را مسئول آن میدانست. وعدههای ترامپ اعتبارشان را از دست میدهند
پس چه چیزی آنها را به یکدیگر نزدیک کرد؟ دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، یا به بیان دقیقتر، کاهش اعتماد دو کشور به او و وعدههایش.
خبر مرتبط میانجیِ از چشمافتاده؛ چگونه پیمان پاناسلامی بن سلمان منطقه را به لرزه در آورد؟
اکوایران: در شرایطی که توافقنامه دفاعی مشترک مکه انتقادات شدیدی را در امارات برانگیخته، گفته میشود ریاض با پیوستن مصر به این پیمان، علیرغم فشار آنکارا برای پیوستن قاهره، مخالفت کرد.
جنگ ایران یک کلاس درس تمامعیار درباره چگونگی هدر دادن اعتبار یک ابرقدرت است. به یاد داشته باشید که عربستان سعودی و قطر تنها سال گذشته از ترامپ تعهدات امنیتی دریافت کردند؛ اما حرف ترامپ برای همتایان خارجیاش همانقدر اعتبار دارد که در گذشته نزد بانکداران نیویورک. او بارها اعلام کرده که توافق با تهران …
