محوطه باستانی تخت سلیمان، جایگاه آتشکده آذرگشنسب یا آذرگُشَسپ و یکی از مهمترین مراکز مذهبی و سیاسی ایران در دوره ساسانی، ۱۴ تیرماه ۱۳۸۲ (۵ ژوئیه ۲۰۰۳) در بیستوهفتمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در پاریس، با شماره ۱۰۷۷ در فهرست میراث جهانی به ثبت رسید. این محوطه پیشتر در ۲۹ آذرماه ۱۳۱۶ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده بود.
به گزارش ایسنا، پرونده ثبت جهانی این اثر را ابراهیم حیدری، داود فرازی، امیر مطلوبی و ناصر نوروززاده چگینی با همکاری زندهیاد دکتر شهریار عدل و علی موسوی تهیه کردند.
این اثر بر اساس معیارهای یک، دو، سه، چهار و شش کنوانسیون ۱۹۷۲ یونسکو واجد «ارزش برجسته جهانی» شناخته شد: بر اساس این کنوانسیون در ارتباط با حمایت از محوطههای دارای «ارزش منحصر بفرد جهانی» که به عنوان ذخایر فرهنگی دارای اهمیت بینالمللی شناخته میشوند و شایسته تقدیر و حمایت ویژه هستند.
محوطه میراث جهانی تخت سلیمان نیز شاهکاری از خلاقیت و هوش بشری است. بنای تخت سلیمان آمیزهای از ارزشهای انسانی را در گسترهای وسیع از زمان و در یک منطقه فرهنگی از جهان به نمایش میگذارد و نشانگر پیشرفتهای معماری و هنری فوقالعاده بوده است.
تخت سلیمان گواهی استثنائی بر وجود یک سنت فرهنگی و یک تمدن قابل توجه از بین رفته (ساسانیان) است که تأثیر و شواهد آن در طول زمان نه تنها در ایران بلکه در بخش بزرگی از آسیای جنوب غربی به ویژه در آسیای مرکزی پابرجا مانده است.
ابراهیم حیدری، مدیر سابق پایگاه میراث جهانی تخت سلیمان میگوید: ثبت جهانی تخت سلیمان از جنبهای دیگر نیز اهمیت تاریخی دارد؛ زیرا پس از ثبت تخت جمشید، میدان نقش جهان اصفهان و چغازنبیل در سال ۱۳۵۷، روند ثبت جهانی آثار ایران برای نزدیک به ۲۴ سال متوقف شده بود و ثبت این مجموعه، آغازگر فصل تازهای در حضور ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو شد.
در سرمقاله شماره سوم مجله «نامه پژوهشگاه میراث فرهنگی» در تابستان ۱۳۸۲ نیز به این موضوع اشاره شده و ثبت جهانی تخت سلیمان، سرآغاز حرکتی امیدبخش برای پررنگتر شدن حضور فرهنگی ایران در یونسکو و عرصه فرهنگ جهانی توصیف شده است.
مجموعهای در دل طبیعت آذربایجان
محوطه میراث جهانی تخت سلیمان در ۴۵ کیلومتری شمال شرقی شهرستان تکاب در استان آذربایجان غربی و در منطقهای …
