به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، ماهیندا دِ لانرول نویسنده و پژوهشگر فرهنگی و دبیر انجمن ایرانشناسی سریلانکا با تأکید بر اهمیت گسترش مطالعات ایرانشناسی در این کشور گفت: زبان فارسی به شاخه زبانهای هند و ایرانی تعلق دارد و واژگان مشترک فراوانی میان زبان فارسی و زبان سینهالی در کاربرد روزمره وجود دارد که بررسی علمی این پیوندهای زبانی میتواند زمینهساز پژوهشهای بیشتری در این حوزه باشد.
وی با اشاره به برخی واژگان مشترک میان فارسی و سینهالی افزود: واژههایی مانند «پا»، «دست»، «کوتا» به معنای کوچک، «پانکا» به معنای پنکه، «تیکهتیکه» به معنای کمکم یا ذرهذره همچنین واژههای «اسب» و «گاو»، نشاندهنده پیوندهای زبانی میان دو زبان هستند که شایسته پژوهشهای علمی بیشتریاند.
دبیر انجمن ایرانشناسی سریلانکا با بیان اینکه مطالعه تاریخ ایران تاکنون جایگاه شایسته خود را در این کشور به دست نیاورده است اظهارکرد: یکی از دلایل اصلی این موضوع آن است که استادان دانشگاه و پژوهشگران سریلانکایی به طور سنتی آموزشهای دانشگاهی خود را عمدتاً در حوزههای مطالعات پرتغال، هلند، بریتانیا، چین و هند دریافت کردهاند.
دِ لانرول با اشاره به سابقه علاقهمندی برخی نویسندگان سریلانکایی به تاریخ ایران از دهه ۱۹۵۰ میلادی به بعد گفت: شماری از نویسندگانی که به تاریخ ایران علاقهمند شدند آثار ارزشمندی منتشر کردند که اهمیت مطالعات ایران و ارتباط آن با سریلانکا را برجسته ساخت، اما با وجود این تلاشها به دلایلی نامشخص این حوزه همچنان مورد کمتوجهی قرار گرفته است.
وی تأسیس انجمن ایرانشناسی سریلانکا و آغاز گفتوگوهای عمومی درباره اهمیت ایرانشناسی را از عوامل مؤثر در افزایش توجه به این حوزه دانست و افزود: از زمان تأسیس این انجمن تعدادی از استادان برجسته دانشگاه و پژوهشگران علاقه بیشتری به مطالعات ایرانشناسی نشان دادهاند.
این پژوهشگر فرهنگی در ادامه با اشاره به حضور دو بانوی پژوهشگر سریلانکایی در کنفرانس بینالمللی ایرانشناسی که در نوامبر ۲۰۲۵ در ایران برگزار شد اظهار کرد: این حضور نشاندهنده افزایش علاقه به مطالعات ایرانشناسی است. علاقهای که در نتیجه فعالیتهای رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در سریلانکا شکل گرفته است.
وی …
