به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، لافیر مدنی، ایرانشناس سریلانکایی و مترجم نهجالبلاغه با اشاره به سالها فعالیت خود در حوزه زبان و ادبیات فارسی ، آموزش این زبان و مطالعات ایرانشناسی و همچنین ترجمه آثار مختلف از فارسی به زبانهای رایج در سریلانکا اظهار کرد: یکی از نمونههای این فعالیتها، ترجمه کامل نهجالبلاغه به زبان تامیل و ترجمه بخشهایی از آن به زبان سینهالی است.
وی درباره وضعیت ایرانشناسی در سریلانکا ادامه داد: از منظر ایرانشناسی مطالعه روابط ایران و سریلانکا را میتوان بهطور کلی در سه دوره تاریخی تقسیمبندی کرد؛ دوره پیش از برقراری روابط رسمی دیپلماتیک، دوره از آغاز روابط دیپلماتیک تا پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۹۷۹ و دوره پس از انقلاب اسلامی.
مدنی افزود: این تقسیمبندی امکان بررسی نظاممند روند تاریخی روابط دو کشور را فراهم میکند و در عین حال، تحولات سیاسی، فرهنگی و فکری مؤثر بر شکلگیری و توسعه مطالعات ایرانشناسی در سریلانکا را آشکار میسازد.
وی با بیان اینکه روابط تاریخی ایران و سریلانکا بسیار قدیمیتر از برقراری روابط دیپلماتیک مدرن است، تصریح کرد: این روابط ریشه در تعاملات دیرینه میان دو تمدن دارد و صرفاً محدود به روابط میان دولتها نبوده بلکه طی قرنها از طریق تبادلات فرهنگی، تجارت دریایی، تعاملات علمی و فکری و جابهجایی مردمان در گستره اقیانوس هند تداوم یافته است.
این ایرانشناس سریلانکایی ادامه داد: این ارتباطات زمینه انتقال اندیشهها، فناوریها، سنتهای هنری و شیوههای فرهنگی را فراهم کرده و موجب غنای فرهنگی هر دو جامعه شده است.
مدنی گفت: برخی پژوهشگران معتقدند که عناصر تمدن ایرانی تأثیر قابل توجهی بر برخی جنبههای توسعه تاریخی سریلانکا داشتهاند. از جمله این تأثیرات میتوان به طراحی پایتختهای باستانی، سامانههای پیشرفته مهندسی آب، معماری منظر و طراحی باغها، بهویژه در مکانهایی مانند سیگیریا اشاره کرد.
وی افزود: افزون بر این تعاملات زبانی، هنری و فرهنگی میان فلات ایران و جنوب آسیا بخشی از شبکه گستردهای از ارتباطات تاریخی بوده که در شکلگیری تمدن منطقه نقش مهمی ایفا کرده است. همچنین میراث مشترک هند و ایرانی یکی از عوامل تاریخی مهم در ایجاد پیوندهای فرهنگی پایدار …
