مقاومت ملت بزرگ ایران در جنگ تحمیلی سوم، فراتر از یک تکاپوی زمینی، رستاخیزی بر مدار معادله ای فرامادی است، که اسباب نصر غیبی را از نهانخانه لاهوت به صحنه ناسوت جلب کرده است. حکمت این بیداری چنان بر صحیفه روزگار منقوش گشته که شریان تپنده ملت های مقاومت و شالوده راهبردهای هوشمند فردا، از نبض استوار آن جان می گیرد.
آنچه در زیر میآید، تبیین و تطبیق آیهٔ انزال سکینه (یعنى معادله فرامادّی منتهى به پیروزی) بر جنگ تحمیلی است.
هُوَ الَّذِی أَنْزَلَ السَّکِینَةَ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ لِیَزْدَادُوا إِیمَانًا مَعَ إِیمَانِهِمْ وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَکَانَ اللَّهُ عَلِیمًا «اوست آنکه آرامش و سکینه را در دلهای مؤمنان فروفرستاد تا ایمانی بر ایمانشان بیفزایند؛ و سپاهیان آسمانها و زمین از آن خداست، و خداوند همواره دانای حکیم است.»
یکم. تعادل وجودی در هنگامه بیتعادلی جهان؛هُوَ الَّذِی أَنْزَلَ السَّکِینَةَ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ...
سکینه در این آیه، صرفا آرام شدن دل پس از اضطراب نیست. سکینه، یک سرمایه نامرئی برای حفظ تعادل وجودی انسان در هنگامه بیتعادلی جهان است. آرامشی است که به انسان اجازه میدهد در میان هیاهوی حادثه، مرکز ثقل خود را گم نکند؛ نترسد آنگونه که حقیقت را فراموش کند، و نلرزد آنگونه که تصمیمش را به دست اضطراب بسپارد.
از همین جا میتوان فهمید که چرا تعبیر قرآن «انزال» است: «أَنْزَلَ السَّکِینَةَ». سکینه چیزی نیست که انسان صرفا با تمرین روانشناختی تولید کند؛ عطیهای است که از افق بالاتر وجود بر قلب فرود میآید. اما این نزول، انسان را منفعل نمیکند؛ برعکس، او را از درون فعال میسازد.
سکینه، سکون نیست؛ سکون فعال است. سکون مردابی، توقف است؛ اما سکینه، آرامشی است که در دل خود توان حرکت دارد. طوفان را متوقف نمیکند؛ انسان را چنان استوار میکند که طوفان نتواند او را از محور خویش خارج سازد.
دوم. تولد افزایش ایمان در دل سکینه؛ و اینجاست که آیه ناگهان از «سکینه» به «ایمان» عبور میکند: لِیَزْدَادُوا إِیمَانًا مَعَ إِیمَانِهِمْ.
این تعبیر، فقط خبر از افزایش کمّی ایمان نمیدهد؛ میتوان در آن منطق تکوین و تعمیق ایمان را نیز دید. گویی میان سکینه و ایمان رابطهای متقابل برقرار است: سکینه، …
