به گزارش ایلنا، در اقتصاد ایران، کمتر بنگاه صنعتی را میتوان یافت که تغییرات مدیریتی آن تا این اندازه مورد توجه افکار عمومی، مجلس، نهادهای تنظیمگر و فعالان اقتصادی قرار گرفته باشد. ایرانخودرو از یک سو بزرگترین خودروساز کشور است و از سوی دیگر، در قلب زنجیرهای قرار دارد که دهها شرکت و هزاران نیروی انسانی در سطوح مختلف تولید و تأمین به آن وابستهاند.
به همین دلیل، بررسی ایرانخودرو فقط با معیار سود و زیان یک شرکت ممکن نیست. پرسش مهمتر این است که این مجموعه چه میزان فعالیت اقتصادی ایجاد میکند، چه مقدار تولید را در داخل کشور به حرکت درمیآورد و چه اثری بر زنجیرهای از بنگاههای صنعتی دارد.
این موضوع در شرایطی اهمیت بیشتری پیدا میکند که مدیریت ایرانخودرو در ۱۷ بهمن ۱۴۰۳ از طریق مجمع عمومی به بخش خصوصی واگذار شد؛ واگذاریای که از همان ابتدا با اختلافنظرهای جدی درباره نحوه اجرا، ترکیب سهامداری و نقش شرکت کروز همراه شد و در ادامه نیز به بررسیهای نظارتی و پارلمانی رسید.
1.ارزش افزوده ایرانخودرو دقیقاً کجاست؟
پیش از هر چیز باید یک تفکیک مهم انجام داد. «ارزش افزوده» در این گزارش به معنای سود شرکت یا «مالیات بر ارزش افزوده» نیست.
در مفهوم اقتصادی، ارزش افزوده یعنی ارزشی که یک بنگاه از طریق فرآیند تولید به نهادههای اولیه اضافه میکند. بنابراین حتی یک شرکت میتواند در اقتصاد نقش ارزشآفرین داشته باشد، در حالی که به دلیل قیمتگذاری، هزینههای مالی، ساختار هزینه یا سیاستهای اقتصادی، در صورتهای مالی خود با زیان مواجه باشد.
ایرانخودرو دقیقاً در همین نقطه اهمیت پیدا میکند.
این شرکت مواد اولیه، قطعات، نیروی انسانی، سرمایه، دانش فنی و زیرساخت تولید را در یک زنجیره صنعتی به محصول نهایی تبدیل میکند. در این میان، بخش مهمی از فعالیت اقتصادی قبل از خروج خودرو از کارخانه اتفاق افتاده است؛ از فولاد و مواد پلیمری و شیشه و لاستیک گرفته تا قطعات الکترونیکی، قوای محرکه، مجموعههای بدنه، خدمات مهندسی، حملونقل و خدمات پس از فروش.
بنابراین، ارزش اقتصادی ایرانخودرو را نمیتوان صرفاً در ترازنامه شرکت اصلی جستوجو کرد.
2.چرا اندازه ایرانخودرو اهمیت دارد؟
یکی از روشنترین شاخصها، مقیاس تولید است.
بر اساس اعلام …
