کمخونی یا آنمی همیشه با علائم واضح همراه نیست. به ویژه در موارد خفیف، ممکن است فرد فقط احساس خستگی یا کاهش انرژی داشته باشد و این نشانهها را به کم خوابی، استرس یا مشغله روزانه نسبت دهد. به همین دلیل، گاهی کم خونی تنها زمانی مشخص میشود که فرد آزمایش خون انجام میدهد.
کم خونی یعنی تعداد گلبولهای قرمز سالم یا میزان هموگلوبین خون کمتر از حد طبیعی باشد. در نتیجه، اکسیژن کافی به بافتهای بدن نمیرسد و علائمی مانند خستگی و ضعف ایجاد میشود. نشانههایی که نباید نادیده بگیرید
خستگی مداوم، ضعف، رنگ پریدگی پوست، سرگیجه، تنگی نفس هنگام فعالیت، تپش قلب، سردرد و سرد شدن دستها و پاها از علائم احتمالی کم خونی هستند.
در کم خونی ناشی از کمبود آهن، بعضی افراد دچار ریزش مو، شکنندگی ناخنها یا میل غیرعادی به خوردن موادی مانند یخ، خاک یا نشاسته میشوند. این حالت که «پیکا» نام دارد، میتواند یکی از نشانههای کمبود آهن باشد.
البته وجود این علائم به تنهایی به معنای کم خونی نیست و برای تشخیص، معمولا آزمایش خون لازم است. کم خونی همیشه به معنی کمبود آهن نیست
کمبود آهن یکی از شایعترین علل کم خونی است، اما تنها علت نیست. کمبود ویتامین B۱۲ یا فولات، بیماریهای مزمن، خونریزی، بعضی بیماریهای کلیوی و اختلالات ارثی خون نیز میتوانند باعث کم خونی شوند.
به همین دلیل، مصرف خودسرانه قرص آهن بدون مشخص شدن علت کم خونی کار درستی نیست. چه کسانی بیشتر در معرض کم خونی هستند؟
زنانی که پریودهای شدید دارند، زنان باردار، کودکان و نوجوانان در دوره رشد و افرادی که رژیم غذایی آنها آهن کافی ندارد، بیشتر در معرض کمبود آهن قرار دارند.
افراد مبتلا به بیماریهایی مانند سلیاک یا بعضی بیماریهای التهابی روده نیز ممکن است به دلیل کاهش جذب مواد مغذی، بیشتر در معرض کمبود آهن یا سایر مواد لازم برای تولید گلبول قرمز قرار داشته باشند.
در …
