نازنین آهنگری روز شنبه در گفتوگو با خبرنگار سلامت ایرنا درباره بازیهای دیجیتال و کامپیوتری و تاثیر آن بر سلامت روان، افزود: گسترش بازیهای دیجیتال در سالهای اخیر، این سرگرمی را به بخشی جداییناپذیر از زندگی بسیاری از کودکان، نوجوانان و حتی بزرگسالان تبدیل کرده است. برای شناسایی اعتیاد به بازیهای دیجیتال، مجموعهای از ملاکهای بالینی وجود دارد که آگاهی از آنها میتواند به خانوادهها، مربیان و درمانگران در تشخیص زودهنگام مشکل کمک کند.
اشتغال ذهنی مفرط با بازی
وی اظهار کرد: نخستین نشانه، درگیر بودن دائمی ذهن با بازی است. در این حالت، فرد حتی هنگام انجام کارهای روزمره، تحصیل، فعالیتهای خانوادگی یا شغلی، همچنان در حال فکر کردن به مراحل بازی، طراحی راهبردهای بعدی یا مرور اتفاقات قبلی آن است. این اشتغال ذهنی میتواند تمرکز، توجه پایدار و حتی حافظه فعال را بهطور جدی مختل کند.
نشانههای محرومیت یا پسکشیدن
آهنگری گفت: دومین ملاک، بروز علائم ناخوشایند هنگام قطع ناگهانی یا محدود شدن دسترسی به بازی است. تحریکپذیری، اضطراب، بیقراری، پرخاشگری کلامی یا حتی فیزیکی و خلق پایین از جمله واکنشهایی هستند که ممکن است در این شرایط دیده شوند و در بسیاری از موارد، این نشانهها تنها با شروع دوباره بازی کاهش پیدا میکنند.
تحمل و نیاز به زمان بیشتر
روانشناس بالینی اظهار کرد: در اعتیاد به بازیهای دیجیتال، فرد به تدریج برای رسیدن به همان میزان لذت یا آرامش قبلی، به زمان بیشتر یا بازیهای هیجانانگیزتر و پیچیدهتر نیاز پیدا میکند. به بیان دیگر، مدتزمانهای کوتاه دیگر رضایت روانی او را تامین نمیکنند و بخش قابل توجهی از شبانهروز، صرف بازی میشود.
تلاشهای ناموفق برای کنترل یا ترک
آهنگری گفت: چهارمین نشانه، تلاشهای مکرر ولی ناموفق برای کاهش، کنترل یا قطع کامل بازی است. فرد ممکن است بارها تصمیم بگیرد زمان بازی را کم کند یا آن را کنار بگذارد اما پس از دورههای کوتاه، دوباره به الگوی افراطی باز میگردد. این وضعیت معمولاً نشاندهنده ضعف در خودتنظیمی و کنترل تکانه است.
کنار گذاشتن علایق و فعالیتهای پیشین
روانشناس بالینی اضافه کرد: یکی دیگر از نشانههای مهم، از دست دادن علاقه نسبت به سرگرمیها، ورزش، … …
